Hinterzarten

Ik zit nu in een klein intercafeetje in Hinterzarten. Ik had niet verwacht deze internet-faciliteiten hier aan te treffen en dus kan ik het niet laten om mijn mail te checken (altijd leuk iets van het thuisfront te lezen) en weer want aan de weblog toe te voegen.
Hinterzarten ligt 32 km wandelen en 800 meter (1200 meter stijgen 400 meter dalen) hoger dan Freiburg. Het is hier in het Zwarte Woud erg mooi, met mooie uitzichten en plekjes. vandaag ben ik door de Ravennaschlucht gekomen. Ik wil er een foto van uploaden, maar dat gaat hier weer niet. Dus die houden jullie tegoed.

Reacties
Ik begrijp uit diverse reacties dat veel mensen commentaar in willen geven maar dat het erg moeilijk is om dat ook uiteindelijk in te voeren. Arie heeft in een vorig commentaar een korte handleiding opgenomen en deze herhaal ik hier voor de duidelijk nog even (met een paar kleine aanvullingen mijnerzijds):

• Als je op Comments klikt dan kun je in het blauw omkaderde veld je verhaal intikken.
• Bij "Choose an identity" kun je het beste het rondje voor Other aanklikken en vervolgens je naam in het vakje achter "Name", zodat ik en de andere lezers weten wie je bent. Het veld "Your web page" kun je leeg laten.
• In het veld "Word verification" tik je de kromme letters en cijfers over die daarboven in rood zijn aangegeven. Dit veld is nodig om te voorkomen dat anders de weblog wordt misbruikt door automatische reklamegeneratoren. Die zijn misschien wel slim maar kunnen geen kromme letters overtypen.
• Door te klikken op "preview" krijg je dan te zien hoe de tekst, die je hebt ingetypt, op de website wordt weergegeven (geel kader).
• Daarna kun je in het oorspronkelijke (witte) kader de tekst nog aanpassen en eventuele typefouten corrigeren.
• Druk dan weer op "preview" om de gewijzigde tekst te bekijken. Dit aanpassen kun je zo vaak herhalen als je wilt.
  

Als het niet lukt kun je altijd nog een email aan mij sturen naar het volgende adres. cees@vanbeek.com
Ik zal dan alsnog je commentaar aan de weblog toevoegen.

Gedicht
Van Geertrude Kouwe kreeg ik het volgende gedicht van Catharina Visser dat ik heel mooi vind en van haar mag overnemen:

pelgrim

wat zich gaandeweg volgrekt
in de ziel van de pelgrim
is niet een toenemend verlangen
naar het bereiken van zijn reisdoel
niet het vinden van de heilige
aan het einde van zijn bedevaart
maar zijn overgave aan de ruimte
aan de kiezels op zijn pad
zijn besef van niet-weten
zijn afdalen in de leegte.

zijn voeten worden zijn vrienden
de regen bepaalt zijn lijden
zijn angst wordt gericht
naar de honden langs de weg
het vele legt hij af
en hij rust in het Ene.
al trekkend komt hij nergens
voortgaand bereikt hij niets
maar zijn vreugde neemt toe
om een bloem en een krekel
om een groet en een onderdak.

Zijn reisdoel en zijn thuis
vloeien samen aan de horizon
hemel en aarde vinden elkaar
op het kruispunt van zijn hart
het heilige verdicht zich
in de dieren en de dingen
zijn aankomst ligt geborgen
in de wijsheid van het Zijn.

Catharina Visser

Commentaar van Jos van Wunnik
Jos van Wunnik (inderdaad een broer van Mieke)
stuurde mij naar aanleiding van mijn ervaring op 15 augustus (Maria
feest) een mail met o.a. de volgende tekst:

Mariahemelvaart/Marialichtmis, een bijzondere dag om te beginnen:
Van oorsprong het heidens oogstfeest Imbolc (rond de buik). Dat je mag
oogsten wat tot nu toe in het verborgene gerijpt is, al lopend rond de
buik van moeder aarde!
Het lichtfeest (kaarsen) ook van de reiniging van de Heilige Maagd. Is
wandelen ook niet een soort reiniging, loskomen van alle beslommeringen
van het kleine ego en het daaraan verbonden geklets in je hoofd dat
nooit eens het NU tot onderwerp zal hebben, hooguit als concept...
Ik hoop dat je veel NU mag beleven, of dat nu taai stokbrood, regen of
ochtendzon inhoudt.
En dat "Rome" aanwezig mag zijn in iedere stap op de aarde.
Dat je adem samen mag gaan met de adem van de aarde.
Ik leef met je mee en ben benieuwd naar de komende dagen.

Freiburg

Na twee dagen wandelen door het Rijndal ben ik vanmiddag aangekomen in Freiburg. In totaal heb ik nu vanaf Thionville zo´n 450 km gelopen. Omdat ik wat omleidingen van de GR5 heb "afgesneden" (zie mijn weblog van Colmar) en ik maar één van mijn geplande rustdagen heb opgenomen lig ik nu 4 dagen voor op mijn geplande reisschema. Maar er zullen ook nog wel tegenslagen komen.

Au revoir la douce France
Met pijn in het hart neem ik afscheid van Frankrijk. Inmiddels heb ik na ruim twee weken de taal weer redelijk opgehaald. Ik kon me weer goed verstaanbaar maken en ik kon ook begrijpen wat de Fransen me te vertellen hadden.
Ook de „Franse slag“ beviel me wel: het makkelijke, het „joie de vivre“.
De nieuwe ontmoeting met Frankrijk (onze laatste vakanties waren meestal richting Italië of Engeland) is me goed bevallen en is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.
En nu ik naar Duitsland ga moet ik weer opnieuw beginnen.

Rijndal
Hiernaast een foto met een blik op het Rijndal vanaf de Vogezen met in de verte de heuvels van het Zwarte Woud. Het Rijndal zelf is een saaie wandelroute. De fietsroute die ik van plan was te volgen had zoveel omwegen dat ik op basis van goed kaartmateriaal een andere, kortere en ook leukere route heb uitgezocht. Toch moest ik meer dan 80% wandelen over asfalt. Gelukkig is niet de hele route naar Rome zo. Van Colmar naar Freiburg is maar twee dagen (iets minder dan 60 km) wandelen door een vlak landschap met als je voor je uitkijkt de "bergen" van het Zwarte Woud en als je omkijkt die van de Vogezen. Maar halverwege vindt een grote verandering plaats: je gaat van Franrijk naar Duitsland. De taal slaat om. De kleur en het lettertype van de richtingborden verandert enz.

De foto hiernaast heb ik genomen boven op de Rijnbrug op de grens tussen Frankrijk (links) en Duitsland (rechts). Zoals je ziet: zelfs het nummer van de weg verandert.


Freiburg
Het resultaat van die twee "saaie dage": het bereiken van de stad Freiburg, maakte die inspanning meer dan waard. De meesten van ons kennen Freiburg als de stad waar je langs "rutscht" op weg naar Italië, Zwitserland of Frankrijk. Als je dan bij Freiburg bent heb je het lange saaie stuk tussen Karlsruhe en Basel bijna gehad. Dus alle reden om door te rijden. Maar niets is minder waar. Op basis van mijn ervaringen is een tussenstop (met overnachting) zeker de moeite waard. Zeker als je weet dat je (als je hier bent) al meer dan 600 km in de auto hebt gezeten.
Freiburg heeft een mooie oude kern (Altstadt) met mooie winkels, veel terrasjes, een mooie universiteit en een bruisend studentenleven. Toen ik die jonge lui hier over de straat zag flaneren dacht ik automatisch terug aan mijn eigen studententijd 35 jaar geleden en zie ik mij met Mieke in Eindhoven (ook een studentenstad, maar dat is de enige overeenkomst) een terrasje pikken. Niet jaloers, want wij zijn een stuk wijzer dan toen, maar wel met heimwee.
Freiburg is de hoofdstad van het Zwarte Woud. Direct als je de stad aan het oosten verlaat (en dat ga ik morgen doen) ga je de heuvels (bergen) van het Zwarte Woud in tot 1200 meter hoogte.

Nederlands Elftal
Was afgelopen zomer het Nederlands voetbal elftal niet in Freiburg gehuisvest? Dan kan begrijpen dat ze tot ´s avonds laat de bloemetjes hebben buiten gezet en dat daardoor de prestaties achterbleven bij de verwachtingen (die toch al te hoog waren). Morgen is Hinterzarten mijn volgende etappeplaats. Had Jack van Gelder zijn studio met café daar niet geopend en zaten die knorrepotten van Villa BVD niet in aan het Titimeer (Titisee). Daar gaat overmorgen de wandelroute langs als die niet is weggespoeld door de regen of het gezeur van Jan Mulder.

PS: ik heb hier (zoals jullie hebben gezien) wel mogelijkheden om foto´s te publiceren. Ik heb het verhaal uit Colmar nog voorzien van een foto.

Colmar

Vandaag ben ik aangekomen in Colmar. Dat zal mijn laatste dag in de Vogezen zijn. Vanaf donderdag heb ik een heel mooie tocht door het oostelijke deel van de Vogezen gemaakt en ik wil jullie toch graag daar van laten meegenieten.

Alsace

Eigenlijk heet het hier Alsace. Er wordt hier een dialect gesproken dat ze "Elsassisch" noemen. Het lijkt heel veel op Duits. De oudere mensen die het spreken verstaan je heel goed als je Duits spreekt, maar ze kunnen het niet spreken. Gelukkig versta ik omgekeerd hun dialect ook weer redelijk. Uiteindelijk komen we er met Frans altijd weer uit.De streek zelf lijkt heel veel op de plaatjes van Anton Pieck en de Efteling. Ieder stadje heeft wel een kerktoren of een toren boven een stadspoort, waar een ooievaarsnest (met ooievaar!!) op staat.

Struthof
Vrijdag 25 augustus ben ik langs een voormalig concentratiekamp uit de tweede oorlog gekomen. De Fransen noemen het Struthof en het ligt in de gemeente Natzwiller. Het is steeds weer indrukwekkend en angstaanjagend om te zien hoe mensen kunnen veranderen in niets ontziende slagers. Er zijn daar meer dan 22.000 mensen omgekomen door zeer slechte werkomstandigheden, honger, geen ziekenzorg, gaskamers en executies. Als je meer informatie over Struthof wilt lezen. Kijk dan hier.

Mont Saint Odile
Vrijdagavond en -nacht heb ik doorgebracht in een echt klooster. Past natuurlijk helemaal in een voetreis naar Rome. Helaas waren er bijna geen nonnetjes meer (er waren er nog vier over, maar ik heb er geen gezien). Maar de plek en de omgeving waren heel inspirerend. Het klooster is in de middeleeuwen gesticht door de beschermheilige van de Vogezen Sint Odilia op een ver vooruitstekende berg die inmiddels ook haar naam heeft gekregen.

Ze hebben op tijd het roer omgegooid en de oude zusterverblijven omgebouwd tot eenvoudige hotelkamers. De oude refter is een mooi restaurant waar je goede smaalvolle maaltijden kunt krijgen (a la carte of de “daghap”). De omgeving nodigt uit tot mooie wandelingen. Er is ruim gelegenheid tot bezinning, studie of recreatie. Kortom het kloosterkarakter is wel behouden gebleven, maar iedereen die de omgeving en de kloostersfeer waardeert kan terecht. Als je meer wilt weten klik dan hier. Het lijkt wel een gratis reklamespotje.

Adieu GR5
Ik heb de afgelopen twee weken de GR5 gevolgd op mijn route vanaf Thionville (eigenlijk Maastricht) naar Ribeauvillé, waar ik gisteren was. Vandaag heb ik mijn eigen route uitgestippeld naar Colmar. Intussen heb ik een haat-liefde verhouding opgebouwd met de GR5. Enerzijds brengt hij (of is het een zij?) je naar hele mooie en of interessante plekken, anderzijds maakt de GR5 soms slingers naar alle windrichtingen, waarbij je na twee uur lopen tot de conclusie komt dat je nog maar een paar kilometer echt bent opgeschoten. De GR5 is het product van een Frans poldermodel. Iedere gemeente die mee moest(?) werken eiste natuurlijk dat de route door de dorpskern ging zodat de lokale middenstand (die er niet meer is) er ook nog wat aan had. Een en ander is me bevestigd door een paar ambtenaren in het café (voor koffie!) die als (enige?) taak hadden de bewegwijzering van de GR5 te onderhouden. Ze waren natuurlijk ook benieuwd wat ik van de bewegwijzering vond. Ik heb (niet in hun bijzijn) een aantal keer de GR5 echt uitgescholden en ben eerlijk gezegd ook een paar keer afgeweken van de route. Tijdens (of beter gezegd dagelijks na) het lopen van de GR5 heb ik een boek gelezen van Stephen King “Harten in Atlantis” (met dank aan Stijn). Daarin wordt ook een haat/liefde verhouding uit de doeken gedaan die de hoofdpersoon heeft met schoppen vrouw tijdens het kaartspel “harten jagen” – bij ons in Brabant noemen ze dat spel “schoppen betten” (overigens waar wordt er nog gekaart tegenwoordig?). Datzelfde gevoel heb ik ook gehad t.o.v de GR5.

Café’s in Frankrijk
Voor mijn koffie ben ik onderweg aangewezen op een café. Maar net als in Nederland zijn ook deze in Frankrijk steeds meer opgedoekt. De enigen die het hoofd boven water houden hebben zich helemaal gericht op de gokverslaafden. Iedere nog bestaande kroeg - buiten de toeristische gebieden – hebben zich aan Loto, Francaise des Jeux of PMU overgeleverd. Trouwens toevallig (?) allemaal sponsors van (ploegen van) de Tour de France. Het is triest te zien hoe mannen en vrouwen( !) op een beduimeld papiertje achter hun Ricard DE winnende nummers zitten uit te rekenen. Iedere vijf minuten een nieuwe trekkingsronde met nieuwe kansen (voor de organisator). Op het scherm komt dan de tekst : "Dans cette localité on 13 juillet un prix de €12 .738".

Schirmeck

Donon 1008 m
Ben net tussen de buien door (er waren er niet veel) aangekomen in Schirmeck in de Vogezen. Vandaag heb ik voorlopig mijn eerste "top"ervaring gehad met de Donon (1008 m). Dat betekent veel stijgen ( 800 m)en afdalen (750 m). Mijn wandeluitrusting (met name de stokken van de hardloopclub) komen dan goed van pas.
De steen op de foto hiernaast heet "Pierre St. Quirin". Al in de middeleeuwen werden hier processies naar toe gehouden en knielden de deelnemers op het "bankje" van de steen. Als je inzoomt op de foto kun je misschien de tekst erbij lezen. De Donon is al heel lang een belangrijke berg. De Kelten hebben er gezeten en de Romijnen hebben er tempels op gebouwd. Bovenop heb je een gigantisch uitzicht zowel naar Frankrijk als naar Duitsland. Vanwege het regenweer toen ik daar was heb ik er geen foto's van gemaakt.

Vennetjes
De foto hiernaast heb ik gisterochtend gemaakt.
Het oosten van Lotharingen is bezaaid met mooie vennetjes (étangs). Gisterenmorgen met opgaande zon gaven die een mooi beeld. Die wil ik jullie niet onthouden. Ik vind de foto zelf erg geslaagd, maar ik ben dan ook een amateur (mischien denkt Michiel hier wel anders over).







Afstanden
De laatste dagen heb ik (door omstandigheden) grote afstanden gelopen. Met name gisteren heb ik mezelf overtroffen. Omdat het hotel in St. Quirtin dicht was moest ik nog even verder en heb ik uiteindelijk 42,5 km gelopen naar Abreschviller. Ook vandaag zat het weer behoorlijk mee en heb ik ondanks de hoogteverschillen 34 km gelopen. Als dat zo doorgaat ben ik veel eerder thuis dan gepland. Op zich is dat niet verkeerd, want ik mis Mieke best wel (het enige minpunt aan deze reis). Ik lig nu ca. 1,5 dag voor op mijn geplande schema.

Reacties
Ik heb van een heleboel van jullie reacties via email ontvangen. Ik zou wel willen, maar ik ik eenvoudig niet de (internet)tijd om iedereen persoonlijk te bedanken. Daarom bedank ik iedereen via deze weblog voor de hele leuke en enthousiaste reacties. Ik vind ze heel leuk dus wat mij betreft mogen jullie daar mee doorgaan. Ik kan me voorstellen dat jullie vragen hebben die voor iedereen interessanrt zijn. Je kunt ze stellen via email of via het commentaar hieronder dan zal ik ze een volgende keer via het commentaar beantwoorden.

Amance

Overnachten (deel 2)
Vandaag ben ik aangekomen in Brin sur Seille (midden in Lotharingen). Volgens mijn documentatie moest er een gite d'etappe zijn. Het adres heb ik ook gevonden, maar de mevr. was zelf op vakantie. Bus stopt er niet dus dan maar liften naar een plaatsje waar - volgens de behulpzame dorpsgenoten - wel een hotelletje is (Champenoux). Ook dit hotelletje was gesloten wegens vakantie. Waarom nemen die franse logies-faciliteiten nou vakantie tijdens het hoogseizoen?

Ik ging naar de bushalte (met de bus naar Nancy, 10 km verder) en werd prompt aangeschoten door een oud vrouwtje. De bus kwam pas over twee uur en ze nodigde me uit om bij haar in de tuin te wachten. Ik kreeg eten en drinken en raakten al snel aan de praat ( zo goed als dat gaat in mijn steenkolen frans).
Ik kreeg haar hele persoonlijke verhaal te horen. Ze was blij dat ze weer eens met iemand kon praten. Ze vroeg me of ik voor haar in Rome een goed woordje in de St.Pieter wilde doen.

Uiteindelijke regelde ze voor mij dat een nog hele jonge vriend van haar mij kwam ophalen en afzetten bij een gites in een ander dorp. Ook deze bleek gesloten, waarop de vriend mij uitnodigde om bij hem en zijn vriendin te overnachten. Ik werd - in mijn ogen - vorstelijk onthaald. Met de lokale specialiteit Quiche Lorraine, een heerlijk kaasplankje en tot slot zelf gemaakte "tarte mirabelles".
In zijn vrije tijd schildert hij. Hij probeert het wel te professionaliseren Als je zijn website wil zien klik dan hier.
Bij hem zit ik nu achter zijn PC deze weblog te schrijven, terwijl hij vanavond met zijn schilderijen op Place Stanislav (mooi plein!!!) in Nancy staat.
Morgen zet hij me weer af in Brin sur Seille. Waar vind je in deze tijd nog zo'n gastvrijheid? (dit klinkt wel heel bezadigd)

Vriendelijke mensen
Zoals ook uit bovenstaand verhaal blijkt zijn het hier - zeker in de kleine plaatsjes - heel vriendelijke mensen. Het doet me erg een de Engelsen denken. Ze groeten je en als je even stilstaat en onderzoekend om je heenkijkt heb je binnen enkele minuten iemand naast je die vraagt of hij/zij je kan helpen. Dat ben ik van de meer zuidelijk gelegen delen van Frankrijk niet gewend. Verder zal ook wel een rol spelen dat een reiziger alleen eerder hulp krijgt dan een stel of een groep.

Het weer
Er zijn meer mensen die denken dat ik afgelopen week zowat verdronken ben in de vele regen die hier gevallen is. Maar ik heb erg veel geluk gehad. Tot donderdag heb ik geen regen gehad. Dat wil zeggen er vielen wel buien maar alleen op plaatsen waar ik net weg was of nog moest komen. Ook 's nachts heeft het wel geregend. Toen ik donderdag mijn hotelletje (toen was er wel een) binnenstapte, begon het na 1 minuut gigantisch te onweren. Daarna heeft het tot de volgende dag 8 uur aan een stuk door flink geregend. Ik ben die dag om 7:00 uur in mijn poncho vertrokken en kon die na een uur dus weer uitrekken. Vanaf dat moment heb ik alleen maar mooi weer gehad: ca 20 °C, zonnetje, wolkjes en geen regen. Dus mij hoor je niet klagen over het weer.

Metz

Twee dagen en 65 km verder zit ik nu in Metz.
Het lopen gaat me goed af: geen blaren of andere mankementen.

Aan "devotie" geen gebrek.
Dinsdag 15 augustus - mijn eerste loopdag - was hier een feestdag: assunction (ik hoop dat ik het goed spel). In goed Nederlands: Maria Hemelvaart. Ook de naamdag van Mieke!
In Allgrange kwam ik langs een Maria-grot. Daar zou over een half uur een mis worden opgedragen. Omdat ik een "pelgrim" naar Rome was kreeg ik gratis koffie met koek. Gelukkig mocht ik doorlopen en hoefde ik de mis niet af te wachten.

Overnachten
Gisteravond in het enige hotel van Rombas geslapen. Het kon met moeite één ster halen. De waard en zijn vrouw maakten het helemaal compleet. Zij zat om 17:00 uur al helemaal in de olie. Hij serveerde vanmorgen het ontbijt met oud en taai stokbrood. Gelukkig kon ik in een winkeltje nog een flink aantal "pain au chocolat" inslaan. Om mijn ontbijt aan te vullen en proviand voor onderweg.
Vanavond waren er - in tegenstelling tot wat de gids aangaf - geen gites, chambres de hotes (B&B) of hotel te bekennen, of ze waren dicht. Dus dan maar met de bus naar Metz. Kan ik ook gelijk mijn mail checken. Als jullie een mailtje naar me willen sturen: klik dan hier.
Ik heb vannacht een simpel en goed hotelletje.

Laatste voorbereidingen

Vandaag de laatste voorbereidingen.
Rugzak gevuld.
Treinkaartje naar Thionville is gekocht; vertrek- en overstaptijden opgezocht.
Morgen brengt Mieke me naar het station hier in Arnhem.
Morgenavond ben ik - als alles gaat zoals gepland - in Thionville en dan begin ik dinsdag te lopen. De eerste etappe in 2006

Ik hou jullie op de hoogte van mijn vorderingen.

De gekozen route

Een voetreis naar Rome gaat - in tegenstelling tot bijvoorbeeld een voetreis naar Santiago de Compostella - niet over gebaande wegen. Als je op internet gaat zoeken naar routes die anderen voor mij gelopen hebben dan zijn er heel veel verschillende routes mogelijk. Iedere route heeft zijn eigen voor- en nadelen. Een fraai overzicht van alle mogelijke routes vind je bij de Amsterdamse "wandelwinkel" Pied a Terre. Het grootste deel van mijn kaartmateriaal heb ik bij deze winkel en bij de Arnhemse Reisboekhandel De Noorderzon gekocht.

Bij mijn uiteindelijke routekeuze heb ik me vooral laten leiden door de volgende uitgangspunten:

• ik heb een voorkeur voor wandelingen door de natuur over bos- en wandelpaden; ik mijd zo veel de mogelijk doorgaande wegen die veel gebruikt worden door auto's en vrachtverkeer
• ik wandel graag over goed gedocumenteerde doorgaande wandelroutes
• kleine stadjes met een historische en culturele achtergrond zijn favoriet als halteplaats
  
• ik neem geen tent mee, dus dat betekent dat ik voor overnachting ben aangewezen op pensions, berghutten, "bed&breakfast" en (liefst kleinere) hotels.
  

De door mij te lopen route is opgebouwd uit een compositie van een aantal meer of minder bekende wandelroutes:

1. Arnhem (mijn woonplaats) - Millingen aan de Rijn (over de dijk van de Rijn)
2. Pieterpad: Millingen aan de Rijn - Maastricht (St. Pietersberg)
3. GR5 (E2): Maastricht - Ribeauvillé
4. Ribeauvillé - Freiburg (o.a. over een deel van het fietspad van "Die Grüne Strasse")
5. Schwarzwald Quer: Freiburg - Konstanz
6. E5: Konstanz - Verona
7. Verona - Bologna: dit stuk schijnt niet te bewandelen te zijn, voorlopig ga ik er vanuit dat ik dit stuk van de route (ca. 100 km) met de trein afleg
8. Via Degli Deii: Bologna - Firenze
9. Een Fransiscaanse Voetreis: Firenze - Assisi- Roma
   

Waarom een voetreis naar Rome?

Reden 1 : Wandelen is een grote hobby.
Voor mij is wandelen een ideale manier van verplaatsen: je ziet veel, je komt op plaatsen waar je met de auto of de fiets niet of nauwelijks komt of aandacht aan geeft. Bovendien is het een ideale manier om snel los te komen van de dagelijkse beslommeringen.
Een grote wandelreis maken is al een hele tijd een grote uitdaging. Dankzij mijn huidige werkgever (Priva) kan ik drie maanden sabbatical nemen zodat ik deze uitdaging ook kan aangaan.

Reden 2: Italië
Rome als eindpunt van een voetreis heeft mij al jaren geïntrigeerd omdat het de hoofdstad is van mijn ideale vakantieland, maar vooral omdat (zoals het spreekwoord zegt): er vele (mooie) wegen naar Rome gaan! Bijna de helft van mijn geplande wandelroute gaat door Italië.

Tenslotte
Ook voor mij geldt de volgende slagzin: "niet het eindpunt is het doel, maar de reis is het doel".

Waarom deze weblog

Deze weblog wordt door mij opgezet om iedereen te informeren die interesse heeft in mijn vorderingen tijdens mijn komende voetreis naar Rome. Ik zal om te beginnen de komende weken jullie op de hoogte houden van mijn voorbereidingen.

Wat er aan vooraf ging

Vanaf medio oktober tot half november 2004 heb ik het eerste deel van mijn voetreis gelopen. het was voor mij ook een soort van try-out: vind ik het wel leuk om lange tijd alleen te wandelen. Vanaf ons woonhuis in Arnhem tot Noord-Frankrijk (hiernaast staat het deel dat ik reeds gelopen heb in rood aangegeven, de witte route mag ik nog lopen):

• de eerste dag (op maandag 18 oktober 2004) vanaf Arnhem naar Beek -Ubbergen (via de Rijndijk en het Pieterpad);
• vanaf dinsdag 19 oktober tot 25 oktober 2004 nog steeds via het Pieterpad naar Maastricht;
• in iets minder dan een week (vanaf 26 oktober tot zondag 31 oktober 2004) vanaf Maastricht via de route van de GR 5 door de Ardennen naar het drielandenpunt (België. Duitsland, Luxemburg);
• in ruim week (vanaf 1 november 2004 tot zondag 7 oktober 2004) langs de grens tussen Luxemburg en Duitsland naar het drielandenpunt met Frankrijk;
  
• tenslotte (nog steeds via de GR5) in een halve week (vanaf 8 oktober tot woensdag 10 oktober) via de stad Luxemburg naar het kleine plaatsje Escherange in Noord Frankrijk (vlakbij Thionville).
  

Vanaf half augustus 2006 zal ik daar de draad oppakken en (als alles gaat zoals ik het wens) na ruim drie maanden aankomen in Rome.