Firenze

Gisteren ben ik aangekomen in Fiesole. Fiesole is een voorstad van Firenze (in het Nederlands Florence). Ik wil eigenlijk niet naar Firenze om drie redenen:

• ik heb vorig jaar al redelijk uitgebreid met Mieke Firenze bekeken
• het is topdrukte met toeristen die de zomerhitte en de winterkou willen vermijden
• (de belangrijkste) het is een verzoeking om hier in Italië een stad in of uit te lopen. Er zijn geen voetpaden of trottoirs en het drukke verkeer rijdt rakelings langs je heen.

Ik heb dus besloten om om Firenze heen te lopen en ben vandaag van Fiesole naar Pontassieve gewandeld. Een heel mooie wandeltocht door en langs olijfboomgaarden en uitzichten op de stad Firenze een paar honderd meter lager en vijf kilometer verder.

Via dei Degli
Na de fietsroute van PO-vlakte was het een verademing om weer eens over een echte wandelroute te lopen. En deze was echt mooi. Het begon al in Bologna.
Deze keer (uitzondering op de regel) geen drukke verkeersweg maar een aanschakeling van straten met een booggalerij (650 bogen), die 3,5 km verder en 200 meter hoger eindige in de mooie kapel van Madonna de San Luca met een fantastisch uitzicht over Bologna en de PO-vlakte. Op het moment dat ik door deze galerij liep passerde ik een processie richting de kapel (foto).
Daarna bospaden naar een B&B in Badolo (Sasso Marconi heb ik rechts laten liggen). Deze lag helemaal op zichzelf in de bossen met een heel mooie tuin eromheen. Omdat de dichtstbijzijnde Osteria (op 1 km afstand) die dag gesloten was, mocht ik met het gezin meeëten. Heel bijzonder om te zien hoe die Italianen bij het eten met elkaar omgaan. Helemaal in strijd met het B&B-gevoel en de uitstraling van de casa werd er gegeten uit plastic borden. Vader en moeder verdwenen voor het eten voorbij was (werk buiten de deur).
De route van Via degli Dei wordt door relatief veel mensen (Duitsers, Engelsen) gelopen. De Duitsers hebben allemaal hetzelfde boekje dat ik ook heb gebruikt. De Engelsen hebben een volledige reis geboekt bij een Engelse SNP (inclusief bagagetransport, hotel, ontbijt, lunchpakket en avondeten). Het betekent dat ik zowel onderweg als in de hotels iedere keer weer contact had met medewandelaars. Alleen liepen die mensen etappes van ongeveer 10 tot 15 km en ik heb er dagelijks twee gelopen (ca 25 km per dag met 1000 meter hoogteverschil). Ik haalde ze zogezegd allemaal in.
Zo zat ik zaterdagavond in een albergo (herberg) in Traversa samen met drie Duitsers en twee Engelsen. Daar was die middag een groot feest vanwege de doop van een kleinkind van herbergier. Alle familie en het hele dorp komt op zo'n feest. Er was speciaal een varken aan het spit gegrilld. Omdat er nog flink wat van het varken over was kregen we bij het avondeten "varken van het spit" als hoofdgerecht.
De Duitsers hebben bijgaande foto van mij zondagochtend gemaakt. Zien jullie ook eens hoe ik er als wandelaar - na bijna twee maanden wandelen - uitzie.
Italianen zie je niet op de Via degli Dei, behalve
- in het weekend op een motorcrosser (daarmee houden ze wel het pad vrij van braamstruiken)
- mensen die paddestoelen zoeken
- jagers




Passa Antica Osteria Brusciata
Zondag passeerde ik een plek waar in de middeleeuwen een herberg (osteria) heeft gestaan. Het verhaal gaat dat de herbergier van tijd tot tijd één van zijn gasten (waaronder veel pelgrims naar Rome) van het leven beroofde en het vlees van de persoon in kwestie geroosterd aan zijn gasten voorzette (brusciata betekent aangebrand). Deze plek wordt nu gemarkeerd door deze betonnen driehoek.


Monte Senario
Gisteren kwam ik langs een mooi klooster dat ligt op een heuvel van 812 meter en in de dertiende eeuw is gesticht door 7 in middels heilig verklaarde monikken. De kapellen (er was er een speciaal aan de 7 stichters gewijd) waren geweldig mooi beschilderd. Ik heb gevraagd of ik er een nacht kon overnachten, maar helaas voor mij waren 25 kindertjes uit Parijs mij voor geweest en waren alle bedden bezet.

Prijsvraag
Helaas moet concluderen dat niemand de twee goede antwoorden op prijsvraag van de twee scheve torens heeft gegeven.
De eerste (linkse) foto is een foto van de web-site van de gemeente Molinella. Dat was natuurlijk een hele moeilijke, want dit stadje stond ook niet op mijn reisschema, maar ik moest 6 km uitwijken omdat in een plaats ervoor (ik ben nu de naam kwijt) alle hotels (er zouden er twee zijn) waren gesloten. De andere toren is wel goed geraden door Arie en Jos. Het is de Torre della Garisenda, zijn buurman (Torre degli Asinelli) is niet scheef maar wel bijna twee keer zo hoog. Omdat niemand alles goed heeft geraden blijft deze keer de briefkaart in Firenze achter.

Bologna

Gisteren ben ik na 200 km tippelen door de PO vlakte aangekomen in Bologna. De hoofdstad van Emilia Romagna. Maar Bologna (ongeveer 400.000 inwoners, waarvan 100.000 studenten) is ook een belangrijke stad door zijn geschiedenis (opgericht in 500 voor Christus door de Etrusken), zijn oude universiteit (opgericht in 1100), zijn cullinaire traditie (je kunt hier voortreffelijk eten en drinken) en het fraaie oude centrum met veel "arcaden"straten (zie foto).
Vandaag is het een feestdag in Bologna (vergelijkbaar met een vrije dag in Nederland) dus alle openbare gebouwen en de meeste winkels zijn dicht. Hier in Italië is het traditie dat op de feestdag van de patroon heilige van een stad of dorp dit o.a. wordt gevierd met een vrije dag. Vandaag is dus de feestdag van San Petronio. De stad doet daarom vandaag wel een stuk minder bruisend aan dan toen ik gisteren aankwam. Toch heb ik nog de basiliek en het stadmuseum bekeken, die waren gelukkig wel open (openingstijden van de zondag).
Ik heb er nu zo'n 1.400 km opzitten en ben daarmee ongeveer op tweederde van mijn voetreis. Dus nog ruim 700 km te gaan. Precies gisteren was ik 50 dagen onderweg. Een snelle rekenaar zou zeggen: dus over 25 dagen ben je in Rome. Maar dat zal waarschijnlijk niet lukken, omdat de komende 700 km bijna allemaal over heuvelachtig terrein gaat (en dat gaat nu eenmaal niet zo snel als een vlak parcours).

PO-vlakte
De afgelopen 6 dagen ben ik door de PO-vlakte gelopen. Voor een deel is het meegevallen: mooie stadjes zoals Montagnana en Ferrara en geen muggen (ook geen rijstvelden gezien).
Maar soms was het ook moeilijk: niet altijd was het beloofde hotel of B&B aan het einde van de route (en moest ik uitwijken).
De route was vaak saai met weinig afwisseling : veel (reeds geoogste) maisakkers (je weet wel: polenta). De fietsroute maakte ook nogal eens gebruik van drukke verkeerswegen. Dat is echt heel vervelend lopen, omdat die Italiaanse automobilisten maar een doel hebben: hard rijden en daar moet alles voor wijken (uitzonderingen zijn er gelukkig ook).
Ik ben dan ook blij dat ik weer aan een mooie, interessante en rustige route kan beginnen.

Via dei Degli
Vanaf morgen begin ik met de Via dei Degli (letterlijk vertaald: Weg van de Goden). Dat is een oude wandelroute tussen Bologna en Florence. Deze route dankt zijn naam aan de bergen en plaatsen langs de route met de volgende verwijzingen naar goden uit de Griekse oudheid:
- Monte Adone (Adonis)
- Monte Venere (Venus)
- Monzuno (Juno)
Deze route is al in gebruik genomen in de tijd van de Romijnen en maakte toen deel uit van een heel stelsel van Romeinse verbindingswegen. Het is een oude weg die twee belangrijke, oude centra (Bologna van de PO-vlakte en Florence van Toscane) met elkaar verbond. In de middeleeuwen hebben duizenden pelgrims van deze route gebruik gemaakt om vanuit de PO-vlakte de Appenijnen over te steken richting Rome.

Reacties
Afgelopen dagen heb ik van veel mensen via een commentaar of via een email reactie gehad op mijn weblog. Ik hoop dat jullie er begrip voor hebben dat ik door tijdgebrek en vaak moeilijk (en duur) toegang tot internet ik niet in staat ben om iedereen persoonlijk van antwoord te voorzien. Bij deze dank ik een ieder voor zijn/haar reactie(s), ik lees ze graag en ze zijn wat mij betreft nog steeds van harte welkom. Ik wil voor één persoon een uitzondering maken: Arie Drevers. Hij heeft binnen een dag ervoor gezorgd dat Mieke weer "on line" was, zodat wij o.a. via email weer met elkaar kunnen communiceren en hij zorgt iedere keer weer voor commentaar op mijn trip en houdt me op de hoogte van het wel en wee van mijn voetbalkluppie. Arie bedankt!

Tweede prijsvraag
Iedereen weet dat er in Pisa een scheve toren staat. Pisa is haast synoniem voor een scheve toren. Toch heeft Pisa daar geen patent op. Ik ben de afgelopen dagen in twee plaatsen geweest waar ik tot mijn verwondering ook een scheve toren aantrof. Ik heb daarvan onderstaand twee foto's geplaatst (niet zelf gemaakt, het valt mij niet mee om een scheve toren ook scheef op een foto te krijgen).
Mijn vraag aan jullie is: in welke twee plaatsen in Italië staan die twee scheve torens.

Degene die als eerste het goede antwoord heeft ingestuurd krijgt van mij een kaart toegestuurd vanuit Florence.
De voorwaarden zijn weer hetzelfde als de vorige keer:
- liefst antwoorden via het commentaar op de weblog
- als dat niet lukt mag je ook een mail versturen naar cees@vanbeek.com
- iedereen mag meedoen
- de winnaar is degene met het eerste complete goede antwoord (twee goede plaatsen in Italië).
Voor de google-aars (schrijf je dat zo?) onder jullie: het zal niet meevalen om te googlen met een foto. Succes!

Ferrara

Vanmiddag ben ik de rivier de Po overgestoken en heb ik mijn rugzak afgedaan (en tijdelijk achtergelaten) in een hotelletje in Ferrara; een stad van gelijke groote als Arnhem (135.000 inwoners). De stad kende zijn hoogtepunt rond 1500 en heeft om deze reden een groot oud centrum met veel kastelen, villa's en kerken. Ik heb nog niet alles gezien (zal me ook niet lukken), maar wat ik ervan gezien gezien is zeker de moeite waard.

Italianen en hun huis
Iedere Italiaan die een beetje geld heeft, koopt een huis (of laat er een bouwen) aan de rand van de stad en zodra het klaar is (of als ze nog aan het bouwen zijn) wordt er een groot hek omheen gezet. Er komt ook een poort die automatisch en op afstand kan worden geopend en gesloten. Om de bewaking helemaal compleet te maken wordt een waakhond aangeschaft die bij iedere voorbijganger die niet in een auto zit aanslaat. Zo word ik regelmatig tijdens mijn reis door Italië (en dan met name de PO-vlakte) begeleid door een vals klinkend hondenkoor.
Ook de bakker komt niet binnen de veilige omheining. De meeste poorten zijn dan ook - naast een bel, een afstand video en een brievenbus - voorzien van een kastje met het opschrift PANE, waar de bakker de dagelijkse verse bestelling in deponeert.

Jachtseizoen
Dit weekend is in Italië het jachtseizoen weer begonnen. Dat was duidelijk te horen (regelmatig wordt er geknald) en te zien. Je kunt je afvragen wat je het beste op je bord kunt krijgen (als geen vegetariër bent, wat dat is natuurlijk het allerbeste):
- vlees uit bio-industrie,
- een kluifje van scharrelvee of
- een stukje wild.
Hoewel we met zijn allen flink te hoop lopen tegen het jagen op wild, is wild eigenlijk het enige "vee" dat volgens mij met het predikaat "scharrelvee" mag rondlopen.

Montagnana

Vanmiddag ben ik aangekomen in Montagnana. Een klein maar ook heel oud stadje op de grens van de provincies Verona en Padua (maar het ligt in de provincie Padua), zo'n 60 km ten zuid-oosten van Verona. Het is ook een heel mooi stadje, waar dit weekend (vanaf vandaag) een soort braderie wordt gehouden. Dus dat pik ik vanavond nog even mee.

De oude kern van het stadje is helemaal omringd met een fraaie middeleeuwse muur met maar 4 poorten, die allemaal intact zijn.
Die poorten zijn dan ook de enige manier om in het historische centrum te komen en al het doorgaand verkeer gaat buiten het centrum om.

PO-vlakte
Mijn angsten voor de PO-vlakte zijn tot nu toe niet (of nauwelijks niet) bewaarheid. Geen of nauwelijks muggen (ik heb ook nog geen rijstvelden gezien), geen verkeer dat me van de sokken rijdt en de temperatuur valt behoorlijk mee. Overdag is het zonnig met zo'n 25 °C (de goede tijd van het jaar). Ik zorg voor voldoende drankvoorraad (nee geen bier) en iedere vijf kilometer kom ik wel weer door een klein plaatsje waar meestal wel een bar open is voor een koffie (macciata) of een koel frisje. De omgeving lijkt in de verste verte niet op de Flevopolder. Omdat de streek al zolang bewoond wordt is er geen rechte weg te bekennen en er zijn ook voldoende kleine weggetjes die alleen door plaatselijk bestemmingsverkeer wordt gebruikt. Alleen als je in de buurt van grotere plaatsen komt, ontkom je er niet om een stukje langs een drukkere weg te lopen, maar vaak is er dan ook een (slecht gelegd en niet makkelijk begaanbaar) trottoir. Soms is het veel van het hetzelfde en dan wordt het saai.

Onderweg kom je regelmatig een mooi oud romaans kerkje tegen (kom daar in de Flevopolder maar eens om). Deze vond ik zo mooi omdat er een laantje met cipressen er naar toe leidt. Alleen jammer dat er zo'n betonnen bijgebouw tegenaan is geplakt.

Verona

Vanmorgen ben ik na een korte wandeling van 10 km aangekomen in Verona. Voor de rest van de dag heb ik een (halve) rustdag genomen. Mijn trip door het dal van de Adige is veel sneller gegaan dan de geplande route via de E5. Zoals Jos Huver ook al aangaf: de E5 is gemaakt voor mensen die het leuk vinden om bergen op en af te klauteren. Ik ben het daarom met hem eens (en dat blijk achteraf ook) dat het een goed idee is geweest om van route te veranderen.

Po-vlakte
Onder andere door deze wijziging lig ik ineens 2,5 week voor op mijn geplande schema (geplande aankomst in Rome is 21 november a.s.). Hoewel ik eerst van plan was om de Po-vlakte over te slaan ben ik ook op dit punt - voorlopig - van mening veranderd. Ik heb (in mijn rugzak) een fietsroute door de Po-vlakte o.a. met een lijst met hotels, agri-turismo's en B&B's. De route ziet er goed bewandelbaar uit. Andere wandelaars (bijv. de twee mannen uit Groningen) hebben deze route ook gelopen. Dit maakt de komende zes dagen wel een nieuwe uitdaging voor mij:

• Ik denk dat de route redelijk saai is (vergelijkbaar met wandelen in de Flevo polder)
• De komende dagen wordt zonnig en warm weer voorspeld. Waarschijnlijk is daar geen schaduw van bomen te vinden
• In deze tijd van het jaar barst het er van de muggen omdat er naast tarwe (voor de bekende pasta's) ook veel rijst (voor de minstens net zo bekende Italiaanse risotto) wordt gekweekt. En die rijst groeit alleen in stilstaand water. Een goede voedingsbodem voor muggen dus.

Ik ga het toch proberen:

• Saaie wegen geven mij de tijd om nog meer na te denken. En er zitten toch wel een paar leuke plaatsjes onderweg in de route.
• Warm weer heb ik al meer gehad. Ik zal zorgen voor voldoende drinkwater voor onderweg.
• Tegen de muggen kan ik een shirtje met lange mouwen en mijn broek kan ik weer voorzien van lange pijpen. De resterende "blote" stukken kan ik insmeren met "anti-muggen melk". En als ze me dan toch "lek" prikken heb ik nog een goedwerkend zalfje tegen muggenbulten jeuk: azaron.
  

Er is natuurlijk ook een groot voordeel: als het lukt om te voet in Bologna te komen en ik maak de route helemaal af tot Rome dan heb ik wel de hele route gelopen.
Als het niet lukt en de problemen worden te groot dan kap ik ermee (er is altijd binnen een halve dag lopen een treinstation richting Bologna te vinden).
Ik hou jullie op de hoogte!!

Natuur
Gedurende het laatste deel van mij route door het dal van de Adige (vanaf Rovereto) is de natuur flink veranderd. Om te beginnen zijn er 's morgens niet meer die Alpenreuzen die links en rechts van het dal opdoemen, maar is het een mooi glooiend landschap geworden. Maar ik zit nu ook duidelijk in een warmer klimaat. Er komen steeds meer cipressen in het landschap. De eerste olijfbomen en zelfs complete boomgaarden met olijfbomen zijn gesignaleerd. En als iemand denkt dat kiwi's alleen in Nieuw Zeeland worden geteeld dan heeft hij/zij het mis. Vooral hier rond Verona hebben de kiwi's de rol overgenomen van de appels. Het barst hier van de kiwi-plantages, waar de vruchten (bijna oogstbaar) aan de struiken hangen.
Vandaag is het een wolkenloze, zeer heldere dag. Als je het dan waagt om in de zon te lopen heb je het in twee minuten broeiend warm, maar in de schaduw is het heerlijk toeven op een terrasje. Kortom allemaal kwaliteiten die duidelijk thuishoren bij een Zuid-Europees klimaat.

Marmer
Als je hier in Verona en omgeving over straat loopt lijkt het wel of het marmer hier uit de grond groeit. In zekere zin is dat ook zo. Vlak ten noord westen van Verona zijn grote marmergroeven en er is voor minstens 100 ha aan bedrijfsterrein waar allemaal marmerverwerkende en -leverende bedrijven zijn gevestigd. Als je hier ook in de huizen kijkt: de badkamer, de WC, de keuken, de drempels allemaal zijn ze flink van marmer voorzien en allemaal weer een andere kleurstelling: wit, roze, bruin en allemaal met een mooi "gemarmerde" tekening. Maar ook buiten: voetpaden, banken, bruggen, gebouwen, beelden, fonteinen enz. enz. Ik kwam hier een Duits echtpaar tegen dat had twee stukken "afval" (gratis gekregen, in verschillende kleurstelling) achter in de auto liggen om thuis te verwerken in "sculpturen". Je ziet de marmer brokken hier ook als wegafscheiding of als "te veel" langs de weg liggen.

Rovereto

Na een wandeling in lekker warm weer ben ik vanmiddag aangekomen in Rovereto.
Het gaat nog steeds erg voorspoedig, behalve dan dat mijn internetcontact met Mieke is verbroken omdat haar ADSL-modem kuren vertoont. Eens kijken of we daar snel een oplossing voor kunnen vinden want emailen met elkaar is voor ons in deze roerige tijd een basisvoorziening geworden die we beiden niet graag missen. Welke techneut in Arnhem of omgeving voelt zich geroepen om even de helpende hand uit te steken?

De agrarische sector
Als je zo door en langs de velden wandelt wordt je - zeker als boerenzoon - automatisch geattendeerd op allerlei agrarische aspecten.
Zo zag ik zowel in Oostenrijk maar vooral in Italië dat de veeboeren het niet zo nauw nemen met het probleem van het mestoverschot. Het teveel aan mest wordt gewoon op een hoek van het weiland letterlijk gedumpt en blijft daar tot in lengte van jaren liggen (behalve dan dat de voorraad jaarlijks wordt aangevuld).

In het noorden van de vallei van de Etsch/Adige wordt slim gebruik gemaakt van water uit de bergbeken om de lager gelegen droge stukken land (weiland, maar ook fruitbomen en wijngaarden) van water te voorzien. Daarvoor zijn in de jaren 20 van de vorige eeuw kanalen aangelegd. Zo'n kanaal noemt men daar "waal". Om zo'n waal te onderhouden zijn er wandelpaden naastgelegd en op hun beurt zijn die wandelpaden weer ontdekt door het toerisme. Niets is zo heerlijk om op 200 meter boven het dal met een mooi uitzicht op dat dal een wandelpad dat hebben dat nauwelijks op en neer gaat. Deze wandelpaden zijn dan ook vaak uitgegroeid tot grote toeristische trekpleisters: Algrunder Waalweg, Meraner Waalweg enz.

Het dal van de Adige bestaat voor meer dan 50 % uit boomgaarden en dan alleen maar appelbomen. Ik heb appels in allerlei kleuren gezien, zelfs rode appels met een witte ster, klok of kerstkaars. Dat zijn dus de appels die wij straks in onze kerstboom terugvinden. De appelbomen zijn blijkbaar hier inmiddels zo ver gemuteerd dat ze direct zo aan de boom groeien.....

Het andere deel van de landbouwgrond is bestemd voor druiven, die hier heel anders worden geteeld dan wat ik tot nu toe gezien heb in Frankrijk. De pluk van de appels en de druiven is in volle gang. Van de pluk van de druiven heb ik een foto gemaakt. Het ging er daar heel gezellig aan toe. Het hele gezin met vrienden en kennissen wordt ingeschakeld om de druiven te oogsten. De meeste druiven gaan naar een coöperatie die ze voor de leden verwerkt tot wijn. Een grote wijnboer heeft zijn eigen verwerkingsapparatuur en maakt wijn onder zijn eigen naam en label.

Oorlog
In veel streken waar ik tot nu toe ben geweest is enorm veel oorlog gevoerd. Behalve de twee wereldoorlogen is er ook in de eeuwen daarvoor veel gevochten. Napoleon heeft in Duitsland en Oostenrijk behoorlijk huisgehouden. In de eerste wereldoorlog stonden o.a. Oostenrijk en Italië tegenover elkaar (met als gevolg dat Zuid Tirol door de Italianen is geannexeerd). Daar waar veldslagen zijn geleverd zijn er meestal monumenten opgericht om de slag en zijn doden te herdenken. Uiteindelijk zijn het de soldaten en de burgers die de tol van de oorlog moeten betalen. Ik wil een paar plaatsen noemen waar ik een monument ben tegengekomen:
- Engen in Zuid Duitsland : Napoleon heeft daar slag geleverd met Oostenrijkers
- Landeck in Oostenrijk: Oostenrijkers hebben door een rotslawine een heel Frans leger in de pan gehakt (zie onderstaande foto).

In dit verband wil ik nog het volgende opmerken: Europa is door de jaren heen altijd een bron van oorlog geweest. Ik denk dat door de economische eenwording de mensen en daardoor de naties voelen dat dat er een gemeenschappelijk belang is. Men leert elkaar beter kennen en krijgt meer begrip voor elkaar. Dat is voor mij de reden om voor één Europa te zijn, waar ook de Balkan en Turkije bijhoren. Juist om deze reden!

Trento

Vandaag ben ik aangekomen in Trento in tegenstelling tot Meran/Merano een echte Italiaanse plaats. Er wordt geen woord Duits meer gesproken en ook de bouwstijl is ineens veranderd. De Oostenrijkse chaletjes in dorpen en steden hebben plaats gemaakt voor Italiaanse ogende palazzi.

Ik heb momenteel geen echte voorgebakken route meer die ik volg. De Via Claudia Augusta wordt in de provincie Trento niet onderhouden, als hij hier al ooit is uitgezet. Op kaarten staat hij ook niet. Dat betekent dat ik nu op basis van kaarten 1:50.000 (als ze gedetailleerder zijn neem ik die) zelf iedere dag opnieuw mijn route uitstippel. De enige leidraad die ik daarbij aanhoud is de rivier de Adige, die vanaf het noorden naar Verona (en verder naar de Po) stroomt. De Via Claudia volgt ook de loop van deze rivier. Ik probeer zoveel mogelijk wandelroutes te nemen en als die er niet zijn fietsroutes te volgen en dat gaat heel goed. In Verona pak ik mijn oorspronkelijke routeplan weer op.

Inmiddels staat mijn kilometerteller op 1090 km en heb ik het vermoeden dat ik zo ongeveer op of over de helft van mijn voettocht ben (gerekend vanaf Noord Frankrijk).

Prijsvraag
De prijsvraag is gewonnen door Toon van Vorsselen, alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat Mieke de goede antwoorden al een uur eerder had aangeleverd. Maar zij heeft verklaard buiten mededinging mee te willen doen. Toon proficiat. Wil je me jouw adres emailen (mijn email adres heb), dan zal ik je een mooie kaart uit Verona sturen.
In dit geval zijn er - denk ik - twee factoren die de winnaar mede hebben bepaald: 1. hoe vaak kijkt iemand op internet (en heeft een RSS-feed aanstaan); 2 hoe goed kan iemand googlen.
Er is nog een deel van het antwoord dat ik hier heb gehoord en dat niemand heeft gezegd. De letters C, B en M (hier in Italië zijn het K, B en M) worden in de volksmond ook vaak aangeduid als Kaas, Brood en Melk; met andere woorden als je die hebt gaat het ook goed met je. Overigens is Driekoningen (6 januari) in alle streken waar dit verschijnsel voorkomt een officiële feestdag en een vrije dag net als 15 augustus (Maria Hemelopneming) en 1 november (Aller Heiligen). Zo zijn er nog een paar. Vroeger (toen ik nog klein was) waren dat in Brabant ook feestdagen.

Grensovergangen
Jullie hebben nog een aantal grensovergangen (de laatste) van mij te goed.

Ik ben na Bregenz op twee plaatsen hoog in de bergen de Oostenrijk-Duitse en Duits-Oostenrijkse grens overgestoken (Sonthofen en Oberstdorf liggen in Duistland). De foto´s zijn leuk (de laatste was boevn de boomgrens op 1800 meter):







De verkeersborden in Oostenrijk zijn duidelijk toe aan een update.





Tenslotte de grensovergang Oostenrijk - Italië (de laatste), bij de Resschen/Resia pas, het fiestpad/voetgangerspad ligt daar naast de "snelweg":

Meran/Merano

Vandaag ben ik na een korte tocht (28 km) aangekomen in Meran (Merano in het Italiaans). Het is hier nog steeds Zuid Tirol, dus Duits is nog de voertaal. Het weer is flink opgeknapt en de temperatuur gaat richting de 30 °C. Inmiddels is de rivier de Etsch (Adige) flink breder geworden. Hier in Meran komt daar de Passer uit het noordoosten nog eens bij. Ik wil het vandaag beperkt houden (gisteren al genoeg gezegd). Omdat het uploaden van foto's ook hier moeilijk gaat houden jullie nog een aantal beloofde foto's tegoed. De foto's van het Reschenmeer en van Glurns (beiden met een regenachtige hemel) staan er inmiddels wel..

Prijsvraag
Op bijgaande foto staat met krijt een tekst op de voordeur geschreven. Deze tekst heb ik op voordeuren in Zuid Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en ook hier in Zuid Tirol aangetroffen. Voor de duidelijkheid (en de mensen die niet kunnen lezen) hier staat: 20 C+M+B 06.
Ik schrijf een prijsvraag uit onder de lezers van mijn weblog met twee vragen:

1. Wat betekent deze tekst?
2. Wanneer is deze tekst daar aangebracht?

Deelname aan de prijsvraag is gratis.
Iedereen mag meedoen.
Je kunt meedoen door de twee antwoorden op een van de volgende manieren op te sturen:

1. Bij voorkeur als commentaar op deze weblog
2. Een mail naar mij cees@vanbeek.com (als het commentaar niet lukt)

De winnaar is degene die als eerste (in volgorde van binnenkomst) op ieder van de twee vragen het goede antwoord heeft gegeven.
De winnaar ontvangt van mij persoonlijk een mooie briefkaart uit een van de Italiaanse steden die ik nog ga bezoeken.
Over de uitslag mag na afloop alleen worden gecorrespondeerd via de weblog.

Tarsch/Tarres

Alle wegen gaan naar Rome
Toen ik jullie in Zams berichtte wist ik nog niet dat er heel slecht weer voor de Alpen werd voorspeld. Toen ik dat ´s avonds hoorde (en de volgende dag werd bevestigd) heb ik mijn route verlegd onder het motto "alle wegen gaan naar Rome".
Vanaf Füssen loopt via Landeck (drie kilometer vanaf Zams) een route de Via Claudia Augusta naar Bolzano en zo verder naar Verona. Deze route is indertijd door de Romeinen reeds aangelegd en werd in de middeleeuwen door de Duitse keizers ook gebruikt om naar Rome te reizen. Vandaar dat deze route ook de naam Kaiserstraße heeft. Vanaf Landeck tot aan Nauders (vlakbij de Resia pas) hebben de Oostenrijkers er een heel mooi wandelpand van gemaakt langs fantastische plaatsen en plekjes waar je met geen auto of fiets kunt komen. De Oostenrijkers hebben hiermee mijn hart gestolen. Vanaf Nauders over de Resia-pas tot aan Verona is het een (grotendeels vrijliggend) fietspad door het dal van de Adige. Voorlopig heb ik besloten om tot aan Bolzano deze route te volgen. Daar komen mijn oorspronkelijke route (E5) en deze nieuwe route even bij elkaar en kan ik "overspringen". Ik heb nog niet besloten wat ik in Bolzano ga doen. Misschien hebben jullie een goed advies?
Om in Zams van route te veranderen heb ik de volgende redenen (in volgorde van belangrijkheid):

1. de weersverwachting voor de Alpen. Achteraf kan ik zeggen: het heeft inderdaad boven 2500 m gesneeuwd in de Alpen, waardoor het lopen op hellingen moeilijk zo niet onmogelijk is.
2. de E5 is meer een route om hellingen, toppen en passen te "scoren". Als het vlak wordt, wordt aanbevolen om de bus te nemen. Ik ben geen berggeit, maar een voetreiziger naar Rome die niet voor een berg opzij gaat.
3. De E5 tussen Zams en Bolzano moet op een aantal plaatsen met een kabelbaan of bus worden afgelegd. Ik wil graag alles lopen.

Er is ook een nadeel: de sfeer onder de lopers over de bergen is erg leuk en kameraadschappelijk. Vooral de "nazit" in de hut is erg gezellig. Wandelen over een fietspad betekent dat je alles in je eentje doet. Maar dat wist ik al voor ik aan deze reis begon (dus geen echt nadeel).

Vinschgau
Vanaf de Resia-pas ben ik in Italië. Het bovenste deel van het dal van de Adige (tot aan Bolzano) heet de Vinschgau. Het is een erg mooi breed dal met aan weerszijden hoogoplopende hellingen waar iedere 5 km wel een stadje of dorpje met bijbehorende kasteelruïne in is gestrooid. Zo was ik gisteravond in het dorpje Glurns (Glurna): een heel mooi, nog helemaal ommuurd stadje. Binnen de muren lijkt het wel of je in de middeleeuwen bent beland.
De mensen hier in Zuid Tirol spreken onder elkaar een Duits klinkend dialect (wat ik niet kan volgen). Deze streek is in 1919 door Italië overgenomen van Oostenrijk (als vergoeding voor de Eerste Wereldoorlog?). Men heeft geprobeerd hier Duits verbieden en Italiaans in te voeren. Dat is niet gelukt. Vanaf de Tweede Wereldoorlog is Duits nu hier officieel de eerste taal en Italiaans de tweede taal. Alle naambordjes en aankondigingen zijn in twee talen opgesteld. Dus de mensen hier spreken primair Duits tegen een "blonde" hollander, alhoewel ze zonder moeite overschakelen op Italiaans. Zij zijn dus echt tweetalig opgegroeid.

Reschensee / Lago di Resia
Dit kunstmatige meer is in mijn geboortejaar (1950) ontstaan door de aanleg (vanaf 1920) van een stuwdam. Er was eerst een klein, natuurlijk meer. Grote stukken grond (ruim 600 ha), boerderijen, huizen en dorpen moesten wijken voor dit stuwmeer. De mensen hebben huis en haard moeten verlaten zonder enige noemenswaardige compensatie en dat allemaal om "goedkoop" aan elektriciteit te komen. De oude kerktoren van het dorp Graun im Vinschgau getuigt nog dagelijks van het aangedane onrecht. Hij staat inmiddels op de monumentenlijst.

Zams

Vandaag ben ik aangekomen in Zams een klein plaatsje vlak bij Landeck in het "Oberinntal". Ik ben met de bus naar Landeck gegaan om bij een internetcafé te komen. Maar mail van het thuisfront, jullie mail en jullie reacties maken deze inspanning de moeite meer dan waard.
De laatste drie dagen waren heel inspannend maar ook heel mooi. Inspannend omdat ik heel veel hellingen heb bestegen, maar ook weer afgedaald (minstens net zo moeilijk). Ik heb hier en daar wat foto´s gemaakt maar dit internetcafé heeft geen mogelijkheden om foto´s uit het toestel te peuteren. Dus jullie houden wat te goed.

Viehscheid
Dinsdag kwam ik door Oberstdorf. Het meest zudelijke plaatsje van Duitsland. Als je weblog goed gevolgd hebt dan blijkt dat ik (in Bregenz) even in Oostenrijk ben geweest en daarna weer de grens naar Duitsland ben overgestoken. In Oberstdorf is gisteren (woensdag 13 september) het Viehscheid feest gehouden. Misschien hebben Jos en Maria er nog wat van meegekregen. Het Viehscheid is een oude jaarlijks terugkerende gebeurtenis, wanneer al het vee van de alpenweiden naar beneden wordt gehaald en in een grote wei bij elkaar wordt gebracht. Daar haalt dan iedere rechthebbende boer zijn eigen vee eruit en zet het thuis op stal. Uiteraard was dat vroeger bij uitstek de gelegenheid om als boeren onder elkaar onder het genot van een Zuid Duits biertje en dito worst bij te praten.
Inmiddels heeft de plaatselijke middenstand dit fenomeen helemaal overgenomen en er een grote toeristische happening van gemaakt. Ik kwam (toevallig ?) langs het feestterrein en daar waren de voorbereidingen in volle gang. Er was een grote feesttent (minimaal 1 ha) opgetrokken en het bier werd met tankauto´s aangevoerd. Koelwagens met worsten en andere etenswaren stonden in een file om gelost te worden. Op een klein hoekje van het feestterrein was ook nog plek gereserveerd voor de koeien en kalveren van de alpenweiden.

Wandelen in de bergen
Wandelen in de bergen is een heel andere bezigheid dan op het "vlakke" land van Frankrijk, in het Zwarte Woud of langs het Bodenmeer. Kilometers tellen niet meer, maar hoogtemeters des te meer. Vanmorgen ben ik begonnen op 2.242 m en daarna geklommen tot 2.599 m (voorlopig mijn hoogste punt). Daarna ben ik gedaald tot 750 m (Zams). Over die hele tocht heb ik (inclusief rust- en eetpauzes) 6,5 uur gedaan. De snelheid van stijgen en dalen is sterk afhankelijk van de steilheid van het parcours. Vandaag was het redelijk steil (vond ik). Je ziet in de berghutten (zie hierna) ook wandelaars (zowel in groepsverband, stelletjes of einzelganers) die alleen maar "boven blijven" en wandelen van hut naar hut. Er bestaat in de Alpen een heel netwerk van wandelwegen al dan niet langs toppen of passen. Die "boven blijvers" zijn meestal ook lui die als berggeiten (beter gezegd bokken met een verdwaalde geit ertussen) over de wandelpaden tekeer gaan.

Overnachten in een berghut
Om deze reis te kunnen maken is het gewenst om regelmatig te overnachten in een berghut. Voor mij zijn dit de eerste ervaringen met berghutten. Ik heb jullie al kort iets verteld over mijn ervaring in Staufner Haus, maar hier in Tirol (na de Kemptner Hütte en Memminger Hütte) zijn mijn ervaringen behoorlijk aangevuld.
Bij aankomst ben je meestal redelijk moe en bezweet en wil je je wel opfrissen. Voor een warme douche (mits beschikbaar) van 4 minuten moet een munt gekocht worden (€ 2,50). Als er geen warme douche is kun je altijd nog douchen met gletscherwater. Bier en andere dranken zijn in overvloed aanwezig. De warme hap bestaat alleen uit lokale gerechten (bijv. 2 grote knödel met goulash) en wordt geserveerd tussen 17:30 en 20:00.
Kamers met één bed bestaan niet. Je slaapt altijd in een zaaltje met 4 of 5 personen in een stapelbed of je slaapt in het grote "lager" (goedkoper), maar dan kan het zijn dat je met 50 man op een zaal slaapt. Bovendien moet je dan ook een slaapzak en matras meebrengen. Ik kies dus altijd voor een "kleinere" kamer, waar je alleen een lakenzakje nodig hebt (heb ik voor de gelegenheid gekocht). Je nachtrust wordt voor een groot deel bepaald door het gedrag van je kamergenoten. Tot nu toe heb ik daar heel veel geluk mee gehad (of misschien is het standaard zo). Om 10.00 uur ´s avonds gaat het licht uit (Hütteruhe) en vanaf 6 uur ´s morgens gaat iedereen uit de veren. Vaak is er al vanaf zes uur een (redelijk spartaans, maar wel voedzaam) ontbijt anders wel vanaf half zeven.
Ik ben inmiddels lid geworden van de DAV (Deutschen Alpenverein). Hiermee krijg je 50% korting op de overnachtingsprijzen op alle hutten en refugio´s in heel Europa. Ik ben benieuwd hoeveel Nederlanders lid zijn van de DAV.

Belgen
Gisteravond trof ik bij aankomst in de Memminger Hütte een groep van 6 Belgen aan (beter gezegd 5 Belgen en een Nederlandse, maar zij was de partner van een van die vijf Belgen). Het klikte gelijk en ik heb met Benny, Davy, Gerda, Gie, Linda (NL) en Walter een genoeglijke avond in de hut doorgebracht. Het toeval wilde dat ik met twee van hen de kamer in de hut heb gedeeld. Zij wonen allen bij elkaar in de straat in Kapellen (bij Antwerpen) en hadden het idee opgevat om samen een huttentocht van een week te gaan maken in de Alpen. Zij zouden tot zaterdag wandelen maar een aantal zat er gisteren redelijk doorheen en hadden besloten om reeds vandaag "naar beneden te gaan". Ze hadden heel veel proviand bij zich (iedere persoon meer dan 14 kilo bagage). Ik kreeg als afscheidskado een hele zak met powerrepen, isostar energy repen enz. Dus de komende dagen kan ik ertegenaan. Er staan me nog een paar mooie hellingen te wachten met als "dak" van mijn hele voettocht naar Rome a.s. zaterdag een pas op 2.995 m.

Sonthofen

Aan het einde van de middag ben ik Sonthofen aangekomen (lig 15 km ten noorden van Oberstdorf). Ik had hier een afspraak met Jos Huver en zijn Maria, die hier in de buurt komen genieten van een welverdiende vakantie en een paar nuttige maar ook hele leuke spullen voor mij hebben meegenomen: naast wat huishoudelijke spullen en warme kleren voor in de Alpen en een mooie kaart van Mieke was er een hele kaartenverzameling met allemaal goede wensen en opbeurende teskten van de jongens van de hardclub (en hun ega´s). Zij voelen zich blijkbaar wel in positieve zin aangesproken door mijn verhaal uit Konstanz. De avond met Jos en Maria hebben we heel gezellig doorgebracht in een lokale eetgelegenheid; die zijn er genoeg hier in Duitsland. De mensen hier zien er dan ook niet ondervoed uit.

Vuurdoop
Vandaag en gisteren heb ik een nieuwe vuurdoop gehad door mezelf boven de 1900 meter te begeven in de „vooralpen“ (Allgau). Het was vooral vandaag zwaar omdat er steeds (5 keer achter elkaar) een nieuwe top moest worden beklommen van 1700 naar 1900 meter en weer terug en dat vijf keer en tenslotte kwam er een afdeling naar 700 meter. Ondertussen moest er somsook nog „gekletterd“ worden (=klimmen met handen en voeten). Dat had ik niet verwacht en dat viel dus nogal tegen. Ik heb gezien dat zoiets de komende dagen niet meer gaat gebeuren anders had ik uit moeten zien naar een andere route. Gisteravond en vannacht voor het eerst in een berghut (Staufner Haus) doorgebracht. Een hele leuke ervaring. Lopers onder elkaar verbroederen snel dus we hebben samen zowel de maaltijd als de bijbehorende spiritualiën onder uitwisseling van veel leuke verhalen genuttigd. Om 10.00 uur was het stil. Dat wil zeggen op mijn kamer (ik had een kamer met vier bedden voor mezelf). In de kamer twee deuren verder lag een groep van 12 man om het hardst te snurken...

Reacties
Ik krijg nog steeds zowel als commentaar op de weblog als via email heel veel reacties. Ik zou graag iedereen persoonlijk willen bedanken en ook persoonlijk willen reageren, maar gezien het late tijdstip (het is nu kwart voor twaalf) gaat me dat niet meer lukken. Ik hoop er in de nabije toekomst (op een rustdag of zo) aan toe te komen. Voorlopig moeten jullie het doen met een onpersoonlijk bedankje maar dat is wel heel erg gemeend!! Want ik vind het "toll" en "super" (zoals de Duitsers zeggen) zoals jullie met me meeleven.

De komende dagen zit ik weer in een hut met waarschijnlijk geen internet. Dus het zal voorlopig wel stil worden van deze kant.

Bregenz

Na twee dagen flink doorlopen ben ik vanmiddag in Bregenz aangekomen. Mijn kilometerteller begint al flink op te lopen en staat nu op 695. Dat zal in de Alpen wel niet meer zo snel gaan. Als ik het plaatje hiernaast zo bekijk lijkt het erop dat ik gerekend vanaf Luxemburg op een derde zit, maar zoals gezegd in de Alpen gaat het niet zo snel. Mijn conditie en moraal zijn nog steeds uitstekend niet in de laatste plaats door de vele support die ik krijg vanuit Nederland via emails en ook het commentaar op de website vind ik leuk. Ga daar vooral mee door! Laat weten wat je ervan vindt en als je vragen hebt: schroom niet. Ik beantwoord ze graag.

Grensovergangen
Deze twee dagen heb ik ook twee grensovergangen overschreden. Van beiden heb ik een plaatje gemaakt.

Duitsland - Zwitserland.
Deze grensovergang was officieel pas open om 8:00 uur, dus was ik gisteren om kwart over acht ter plekke. Niemand te bekennen (het was wel heel mistig die morgen zoals je ziet). Er stond wel dat de weg was afgesloten voor voetgangers. Ik ben maar gewoon doorlopen ....

Zwiterland - Oostenijk
Tussen Rheineck en Gaißau, direct na het passeren van de Rijn ligt deze grensovergang, die ik vanmiddag om 12.00 uur passeerde. Deze was (zoals je ziet) wel bemand, maar de douanier keurde mij nauwelijks een oog waardig. Hij was drukker met het controleren van auto´s en inzittenden. Blijkbaar vertrouwt hij me wel en heeft hij geen vooroordelen tegen Nederlanders (zie hierna).

Zwitserland
Zwitserland neemt toch een uitzonderingsposistie in in Europa, omdat het geen lid is van de EU. Een van de bijzondere dingen die me opviel was dat rare taaltje dat in deze regio wordt gsproken: "Schwietzer Deutsch" noemen ze het zelf. Er valt niet direct veel aan vast te knopen, maar als je zelf Duits tegen ze spreekt kunnen ze het verstaan. Alleen niet iedereen kan Duits terugpraten. Met name de oudere garde heeft moeite met Duits speken.
Tijdens mijn tocht langs het Bodenmeer viel me ook op dat de Zwitsers (in ieder geval in het Kanton Thurgau) een opvallende aanpak hebben bij het aanvragen van een bouwvergunning. Als je op de foto hiernaast goed kijkt (of je opent hem uitvergroot in een apart venster), zie je allemaal bonenstaken vanonder wit en vanboven rood geverfd. Deze staken geven de contouren aan van het pand dat ze willen gaan bouwen. Hiermee wordt voor iedereen duidelijk dat er een bouwvergunning is aangevraagd en wat de impact van deze aanvraag op de omgeving is.
Vergelijkbare stukken hout zag ik ook bij een nog te bouwen dakkapel. Dit snapt iedereen veel sneller dan een papieren aanvraag in drievoud.

Oostenrijk
Oostenrijk is voor mij een totaal onbekend land. Ik ben er in heel mijn leven twee keer geweest op doorreis van en naar Italië. Ik heb ook het nodige aan vooroordelen t.o.v. Oostenrijk. Per slot van rekening was Hitler van geboorte een Oostenrijker, is Jörg Haider een Oostenrijker en is Arnold Schwarzenegger een Oostenrijker. Als klap op de vuurpijl moesten wij afgelopen voorjaar op terugreis vanuit de Piemonte omrijden omdat de Gotthart was afgeloten (gevaar voor vallend gesteente). Wij zijn toen 10 km zonder vignet over een Oostenrijkse snelweg gereden en dat kostte ons een boete van € 120. Kortom mijn vooroordelen zijn de afgelopen jaren behoorlijk gegroeid. Ik ben benieuwd of het contact de komende week met andere Oostenrijkers mijn vooroordelen kan wegnemen. Ik zal jullie het laten weten.

Konstanz

Gisteren ben ik na een flinke tippel van ruim 46 km (redelijk vlak) aangekomen in Konstanz. Het was mooi zonning, maar ook wel warm weer (tegen de 30°C). Ik heb onderweg 3 liter water gedronken en ook weer grotendeels "uitgewasemd", dus een lekkere douche was heel welkom als afsluiting. Langzamerhand begin ik in een goede loopconditie te komen. De rugzak voel ik niet meer. Mijn voeten (nog steeds zonder blaren!) zijn aan het lopen gewend en mijn beenspieren zijn inmiddels ook aardig getraind. Ik ben dus (zeker na gisteren) klaar voor de Alpen, maar daar mag ik vier wandeldagen op wachten. Maandag 11 september (??) a.s. "geht es los".
Ik heb de voorgaande weblogs (Blumberg en Singen) nog aangevuld met een paar foto´s. Ik hoop dat ze ondersteunen wat ik heb beweerd.


Konstanz
Konstanz ken ik eigenlijk alleen van vroeger toen ik klein was. ´s Morgens vroeg wilde mijn vader - als rechtgeaarde boer - iedere morgen de weerberichten niet missen. Die berichten werden voorafgegaan door de "waterhoogten". En die begonnen altijd met Konstanz en dat klonk dan als "Konstanz 3m 55 plus 1". Ik wist dus wel dat Konstanz iets met water en scheepvaart te maken had.
Konstanz is net als Freiburg een mooie, oude, bruisende universiteitsstad. Ook hier zijn resten van de Romeinen gevonden (ook nog steeds te bekijken). De ligging aan het Bodenmeer (hier zeggen ze Bodensee) is heel mooi. Ik had vroeger - dacht ik - op de lagere school geleerd dat de Rijn bij Schaffhaussen begint (bij die watervallen ongeveer 40 km van hier). Maar toen ik Konstanz naderde zag ik dit verkeersbord (het noorden is onderaan). Dit bord geeft duidelijk aan de Rhein begint bij de brug van het noordelijke deel naar het oude stadscentrum. Een gesprek vanmorgen bij het ontbijt met een paar Oosterrijkers maakte mij nog wijzer. De Rijn begint ergens diep in de Alpen in Zwisterland en is dan ook nog lange tijd grensrievier tussen Zwiterserland en Oostenrijk/Lichtenstein en mondt dan uit in het Bodenmeer, waarna hij hier de draad weer oppakt. Zo helpt zo´n reis ook nog je aardrijkskunde kennis te verfrissen.
Vanmiddag heb ik de Münsterbasiliek bezocht: zeer oud (vanaf 900 na Christus) met o.a. mooie oude fresco´s, beelden en oude middleeuwse graftombes op een plek die al door de Romeinen werd bewoond.

Bewijs
Toen ik tegen mijn hardloopmaten vertelde dat ik deze voetreis ging maken geloofden ze me niet. Ze dachten dat ik drie maanden "vakantie" nam en ondertussen als een flierefluiter mijn tijd zou doorbrengen. Hoe ze op dat idee kwamen kan ik me ook niet voorstellen. Of geldt hier het spreekwoord "zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten". Mijn enige wekelijkse uitspatting bestaat eruit dat ik - samen met hen - na het hardlopen twee flesjes Lingen-bier (2,5%) soldaat maak. Alleen als de Linge-voorraad van Ciko (onze atletiekvereniging) het toelaat zijn het er wel eens drie. Ze eisten van mij regelmatig bewijs dat ik deze reis ook daadwerkelijk aan het maken ben. Ik was niet van plan om in iedere weblog op deze eis in te gaan, maar voor deze keer maak ik een uitzondering. Ik heb me vanmorgen door twee behulpzame dames laten fotograferen bij "het beeld" van Konstanz: de mooie IMPERIA, bij de ingang van de haven met een exemplaar van de lokale krant van vandaag en in mijn rustdagtenu. Ik hoop dat hiermee voor hun het wettig en overtuigend bewijs is geleverd van deze reis.

Goethe
Een reis door het zuiden van Duitsland is ook een kennismaking met Goethe. In Freiburg zag ik in een etalage de volgende toepasselijke spreuk van Goethe hangen:

"Mann kan ein Ort nur wirklich kennen, wenn mann da zu Fuß gegangen ist"

Ik heb veel gebouwen gezien met het opschrift: hier heeft Goethe geslapen/gewoond/gegeten enz.

Zo trof ik onderweg de nevenstaande steen aan: met het volgende opschrift (je kunt ook inzoomen):

Da Liegt der Fels, man muß ihn liegen lassen,
Zuschanden habben wir uns schon gedacht

Goethe in Faust II

Goethe sah und beschrieb hier auf seiner Reise am 18.09.1797 die Alpinen Geschiebe der Würm-end-Moräne des Rheingletschers.
Mittagsrast hatte Goethe in Engen gemacht er schrieb über diese Stadt: "Von Morgen her gesehen gibt Engen ein artig topografisch bild. Wie es unter dem bedeutenden Berg auf einem Hügel sich ins Tal verliert"

Voor de duidelijkheid: ook Engen was een van mijn etappeplaatsen.

Singen

Vulkanen
Vanmiddag aangekomen in Singen, na een mooie wandeling over en tussen de vulkanen van de Hegau. Ik heb vandaag wel een beetje gesmokkeld. Ik heb er van de vier maar 2 beklommen. Iedere vulkaan is 300 m klimmen en afdalen. Hoewel ze wel allemaal verschillend zijn lijken ze wel allemaal op elkaar: mooie uitzichten boven op de top, er staat overal een ruïne van een oud kasteel uit de middeleeuwen, het zijn stijle hellingen (vaak meer dan 20%) om er te komen en ervan af te komen.


Umweltschutz (milieubescherming)
Een van de dingen die me hier in Duitsland opvalt is de grote aandacht voor het milieu. Dat is wel een heel groot verschil met Frankrijk, maar ook wij Nederlanders kunnen wat dat betreft wel wat van onze Oosterburen leren. Heel veel huizen zijn voorzien van een zonne-energie installatie zowel voor het maken van warmte als voor het opwekken van elektriciteit. Ik ben er nog niet achter of dit ook door overheidssubsidie wordt gestimuleerd, maar die Duitsers doen het toch maar. In Nederland zijn het nog uitzonderingen die zoiets doen.
Op een aantal - meestal hoog gelegen plaatsen - staan moderne windmolens met een vermogens van 1 MW of meer. Ik weet dat het toepassen van windenergie in Nederland sterk wordt tegengehouden door de bestemmingsplannen, maar hier hebben ze volgens mij een beter evenwicht gevonden tussen het milieuvoordeel van windenergie en de horizonvervuiling die dat oplevert. Van geluidhinder of (trek)vogelvernietiging door de molens heb ik hier niets gemerkt.
Ook de gescheiden inzameling van afval is hier heel ver doorgevoerd en in stadcentra tref je geen kauwgum op straat aan.

Geologie
Zo´n voetreis is ook een heel mooie reis door de geschiedenis van onze aardbol. In iedere regio tref je een andere grondsoort aan en die vertelt iets over de geschiedenis van dat stukje aarde.
In Lotharingen was het vooral vette klei, die - zeker na regenbuien - flink aan je schoenen bleef plakken.
In de Vogezen zag je veel rotsblokken van mooie rode zandsteen. In die zandsteen zaten dan vaak weer kiezelstenen. Ik ben geen fysisch geoloog (daarvoor moet je bij Michiel zijn) maar blijkbaar is deze zandsteen in twee fasen ontstaan. Deze relatief zachte steen is veel gebruikt bij de bouw van (oude) huizen, kerken enz. Door die rode kleur zijn dat heel mooie gebouwen (bijv. het klooster van Mont St. Odile).
Het Rijndal bestaat (hoe kan het ook anders) uit rivierklei.
In het eerste deel van het Zwarte Woud kom je vergelijkbaar gesteente tegen als in de Vogezen (zandsteen) maar dan minder mooi gekleurd en graniet. Verderop wordt het een kalkgesteente (samengedrukte schelpen ?) .
In de Hegau hebben vulkanen (10 miljoen jaar geleden) in combinatie met de Iaatste ijstijden het landschap bepaald. Dat levert op de hellingen zand met basaltachtige stenen op. Op het vlakke zijn het meer zand en stenen die zijn achtergelaten door de gletsjers die hier vanaf de Alpen het landschap vulden.
Ik zou van al die stenen heel graag een mooi exemplaar mee willen nemen voor de stenenverzameling van Mieke in onze tuin, maar helaas is de ruimte (en het gewicht) in mijn rugzak beperkt.

Engen

Vanmiddag ben ik in Engen aangekomen. Dat is 560 km voorbij Thionville. Vanaf Freiburg de vierde etappeplaats (van de 7) van de Schwarzwald Quer. Het gaat nog steeds erg voorspoedig. Het tempo is iets gezakt (tussen 25 en 30 km per dag), maar dat komt vooral omdat er dagelijks nogal wat hoogteverschillen moeten worden overwonnen. Vanaf Freiburg heb ik hier prima wandelweer: droog, vaak een zonnetje en temperaturen overdag tussen 20 en 25°C. Bovendien moet er ook slaapgelegenheid zijn. Als je dan iets hebt gevonden is het risiko van 5 km verder lopen en voor een gesloten deur staan toch te groot.

Hartelijk
De mensen hier zijn (net als in Frankrijk) heel hartelijk. Iedereen groet je (daar valt nog een verhaal op zichzelf over te vertellen, hoe mensen in verschillende regio´s groeten, komt misschien nog). Als er even tijd is willen ze weten waar je vandaan komt, waar de reis naar toegaat enz. Als ze dan uiteindelijk horen dat ik naar Rome ga, beginnen ze te vragen: hoe lang, wat is de route enz.
Als je in een hotel of Gastzimmer vraagt of er een wasserij in de buurt is dan bieden ze spontaan aan om mijn kleren te wassen. Zo heb ik ook al twee keer (gratis) gebruik van internet mogen maken (zoals nu) via de PC van het hotel. De meeste hotels hebben geen internet point voor gasten.

Zwarte woud
Het Zwarte Woud is een erg mooie streek en valt in drie stukken in te delen:

• Hoch Schwarzwald, vanaf Freiburg tot Achdorf
• Hegau, een relatief vlak deel met daarin 7 kegels van oude gedoofde vulkanen, vanaf Achdorf tot Singen
• Regio Bodensee, vanaf Singen tot Konstanz

Ik zit nu midden in Hegau. Het eerste stuk gaat tot 1200 m hoogte. Daar heb ik op een top reeds een vooruitblik gehad op wat me wachten staat: de Alpen. Het leek net of ik weer met Mieke dit voorjaar in de Piemonte was, ook daar hadden we - bij helder weer - uitzicht op de Alpentoppen.
Gisteren en eergisteren heb ik het grootste deel van de dag gelopen door de Wutachschlucht. Dat is een ravijn (schlucht) uitgesleten door de rivier Wutach (=woedend aqua). Het is de Ardeche in het klein, maar minstens net zo mooi en zonder kano´s.

Foto´s van de Wutachschlucht

Aan de stamtafel in Hinterzarten
Ik kwam in Hinterzarten - puur bij toeval - terecht in een Italiaans restaurantje van Franco uit Calabrië. Daar kwamen ook een aantal "locals" hun pizza eten en die kwamen net als ik terecht aan de stamtafel. Dat gezelschap bestond o.a. uit een Nederlander die op kostschool had gezeten bij de Jezuïten in Oudenbosch. Daar stak ik met een jaartje bij de broeders in Huibergen natuurlijk maar mager bij af. Hij heeft daar een reisbureau dat cruises organiseert op de Rijn. Verder zat daar ook een "schwaab" uit Beieren, die een aantal uitspraken had die ik jullie niet wil onthouden:

Do wo man lebt muss man das Wasser drinken und die Kartoffeln essen

Dumm geboren worden ist kein Schande aber dumm sterben ist furchtbar (=angstaanjagend)

Zoals jullie zullen begrijpen het was een erg gezellige avond. Voor de duidelijkheid dat maak je maar af en toe mee dat het zo loopt.

Vragen van Arie

Arie had in zijn reactie nog een paar vragen, waar ik graag antwoord op wil geven.

De route van Freiburg naar Hinterzarten ging over gemakkelijke terrein (wel een groot hoogteverschil) en die heb ik gelopen in 6,5 uur (netto looptijd). Ik ben 8 uur onderweg geweest, dus flinke pauzes onderweg om te eten en te rusten.

Meestal kom ik wel een aantal dorpjes tegen voor een kop koffie of ´s middags een kop soep. Ik probeer altijd ´s morgen eet- en drinkvoorraad voor onderweg mee te nemen. Ik probeer voor 8 uur onderweg te zijn, maar dat wil niet altijd lukken als het hotel laat is met het ontbijt.

Over het algemeen kom ik nog weinig lopers tegen. In de Wutanschluch was het (zaterdag) wel druk. Ik heb ook verhalen gehoord dat het op E5 door de Alpen erg druk kan zijn. Termen als "filelopen in ganzepas" werden daarbij gebruikt. Dat vind ik geen prettig vooruitzicht. Ik ga het vanzelf meemaken en me er voorlopig niet druk over maken. De lopers die je tegenkomt zijn erg geïnteresseerd. Overigens zijn die lopers sowieso wel een erg sociaal volkje (zoals jij weet).

Hinterzarten

Ik zit nu in een klein intercafeetje in Hinterzarten. Ik had niet verwacht deze internet-faciliteiten hier aan te treffen en dus kan ik het niet laten om mijn mail te checken (altijd leuk iets van het thuisfront te lezen) en weer want aan de weblog toe te voegen.
Hinterzarten ligt 32 km wandelen en 800 meter (1200 meter stijgen 400 meter dalen) hoger dan Freiburg. Het is hier in het Zwarte Woud erg mooi, met mooie uitzichten en plekjes. vandaag ben ik door de Ravennaschlucht gekomen. Ik wil er een foto van uploaden, maar dat gaat hier weer niet. Dus die houden jullie tegoed.

Reacties
Ik begrijp uit diverse reacties dat veel mensen commentaar in willen geven maar dat het erg moeilijk is om dat ook uiteindelijk in te voeren. Arie heeft in een vorig commentaar een korte handleiding opgenomen en deze herhaal ik hier voor de duidelijk nog even (met een paar kleine aanvullingen mijnerzijds):

• Als je op Comments klikt dan kun je in het blauw omkaderde veld je verhaal intikken.
• Bij "Choose an identity" kun je het beste het rondje voor Other aanklikken en vervolgens je naam in het vakje achter "Name", zodat ik en de andere lezers weten wie je bent. Het veld "Your web page" kun je leeg laten.
• In het veld "Word verification" tik je de kromme letters en cijfers over die daarboven in rood zijn aangegeven. Dit veld is nodig om te voorkomen dat anders de weblog wordt misbruikt door automatische reklamegeneratoren. Die zijn misschien wel slim maar kunnen geen kromme letters overtypen.
• Door te klikken op "preview" krijg je dan te zien hoe de tekst, die je hebt ingetypt, op de website wordt weergegeven (geel kader).
• Daarna kun je in het oorspronkelijke (witte) kader de tekst nog aanpassen en eventuele typefouten corrigeren.
• Druk dan weer op "preview" om de gewijzigde tekst te bekijken. Dit aanpassen kun je zo vaak herhalen als je wilt.
  

Als het niet lukt kun je altijd nog een email aan mij sturen naar het volgende adres. cees@vanbeek.com
Ik zal dan alsnog je commentaar aan de weblog toevoegen.

Gedicht
Van Geertrude Kouwe kreeg ik het volgende gedicht van Catharina Visser dat ik heel mooi vind en van haar mag overnemen:

pelgrim

wat zich gaandeweg volgrekt
in de ziel van de pelgrim
is niet een toenemend verlangen
naar het bereiken van zijn reisdoel
niet het vinden van de heilige
aan het einde van zijn bedevaart
maar zijn overgave aan de ruimte
aan de kiezels op zijn pad
zijn besef van niet-weten
zijn afdalen in de leegte.

zijn voeten worden zijn vrienden
de regen bepaalt zijn lijden
zijn angst wordt gericht
naar de honden langs de weg
het vele legt hij af
en hij rust in het Ene.
al trekkend komt hij nergens
voortgaand bereikt hij niets
maar zijn vreugde neemt toe
om een bloem en een krekel
om een groet en een onderdak.

Zijn reisdoel en zijn thuis
vloeien samen aan de horizon
hemel en aarde vinden elkaar
op het kruispunt van zijn hart
het heilige verdicht zich
in de dieren en de dingen
zijn aankomst ligt geborgen
in de wijsheid van het Zijn.

Catharina Visser

Commentaar van Jos van Wunnik
Jos van Wunnik (inderdaad een broer van Mieke)
stuurde mij naar aanleiding van mijn ervaring op 15 augustus (Maria
feest) een mail met o.a. de volgende tekst:

Mariahemelvaart/Marialichtmis, een bijzondere dag om te beginnen:
Van oorsprong het heidens oogstfeest Imbolc (rond de buik). Dat je mag
oogsten wat tot nu toe in het verborgene gerijpt is, al lopend rond de
buik van moeder aarde!
Het lichtfeest (kaarsen) ook van de reiniging van de Heilige Maagd. Is
wandelen ook niet een soort reiniging, loskomen van alle beslommeringen
van het kleine ego en het daaraan verbonden geklets in je hoofd dat
nooit eens het NU tot onderwerp zal hebben, hooguit als concept...
Ik hoop dat je veel NU mag beleven, of dat nu taai stokbrood, regen of
ochtendzon inhoudt.
En dat "Rome" aanwezig mag zijn in iedere stap op de aarde.
Dat je adem samen mag gaan met de adem van de aarde.
Ik leef met je mee en ben benieuwd naar de komende dagen.

Freiburg

Na twee dagen wandelen door het Rijndal ben ik vanmiddag aangekomen in Freiburg. In totaal heb ik nu vanaf Thionville zo´n 450 km gelopen. Omdat ik wat omleidingen van de GR5 heb "afgesneden" (zie mijn weblog van Colmar) en ik maar één van mijn geplande rustdagen heb opgenomen lig ik nu 4 dagen voor op mijn geplande reisschema. Maar er zullen ook nog wel tegenslagen komen.

Au revoir la douce France
Met pijn in het hart neem ik afscheid van Frankrijk. Inmiddels heb ik na ruim twee weken de taal weer redelijk opgehaald. Ik kon me weer goed verstaanbaar maken en ik kon ook begrijpen wat de Fransen me te vertellen hadden.
Ook de „Franse slag“ beviel me wel: het makkelijke, het „joie de vivre“.
De nieuwe ontmoeting met Frankrijk (onze laatste vakanties waren meestal richting Italië of Engeland) is me goed bevallen en is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.
En nu ik naar Duitsland ga moet ik weer opnieuw beginnen.

Rijndal
Hiernaast een foto met een blik op het Rijndal vanaf de Vogezen met in de verte de heuvels van het Zwarte Woud. Het Rijndal zelf is een saaie wandelroute. De fietsroute die ik van plan was te volgen had zoveel omwegen dat ik op basis van goed kaartmateriaal een andere, kortere en ook leukere route heb uitgezocht. Toch moest ik meer dan 80% wandelen over asfalt. Gelukkig is niet de hele route naar Rome zo. Van Colmar naar Freiburg is maar twee dagen (iets minder dan 60 km) wandelen door een vlak landschap met als je voor je uitkijkt de "bergen" van het Zwarte Woud en als je omkijkt die van de Vogezen. Maar halverwege vindt een grote verandering plaats: je gaat van Franrijk naar Duitsland. De taal slaat om. De kleur en het lettertype van de richtingborden verandert enz.

De foto hiernaast heb ik genomen boven op de Rijnbrug op de grens tussen Frankrijk (links) en Duitsland (rechts). Zoals je ziet: zelfs het nummer van de weg verandert.


Freiburg
Het resultaat van die twee "saaie dage": het bereiken van de stad Freiburg, maakte die inspanning meer dan waard. De meesten van ons kennen Freiburg als de stad waar je langs "rutscht" op weg naar Italië, Zwitserland of Frankrijk. Als je dan bij Freiburg bent heb je het lange saaie stuk tussen Karlsruhe en Basel bijna gehad. Dus alle reden om door te rijden. Maar niets is minder waar. Op basis van mijn ervaringen is een tussenstop (met overnachting) zeker de moeite waard. Zeker als je weet dat je (als je hier bent) al meer dan 600 km in de auto hebt gezeten.
Freiburg heeft een mooie oude kern (Altstadt) met mooie winkels, veel terrasjes, een mooie universiteit en een bruisend studentenleven. Toen ik die jonge lui hier over de straat zag flaneren dacht ik automatisch terug aan mijn eigen studententijd 35 jaar geleden en zie ik mij met Mieke in Eindhoven (ook een studentenstad, maar dat is de enige overeenkomst) een terrasje pikken. Niet jaloers, want wij zijn een stuk wijzer dan toen, maar wel met heimwee.
Freiburg is de hoofdstad van het Zwarte Woud. Direct als je de stad aan het oosten verlaat (en dat ga ik morgen doen) ga je de heuvels (bergen) van het Zwarte Woud in tot 1200 meter hoogte.

Nederlands Elftal
Was afgelopen zomer het Nederlands voetbal elftal niet in Freiburg gehuisvest? Dan kan begrijpen dat ze tot ´s avonds laat de bloemetjes hebben buiten gezet en dat daardoor de prestaties achterbleven bij de verwachtingen (die toch al te hoog waren). Morgen is Hinterzarten mijn volgende etappeplaats. Had Jack van Gelder zijn studio met café daar niet geopend en zaten die knorrepotten van Villa BVD niet in aan het Titimeer (Titisee). Daar gaat overmorgen de wandelroute langs als die niet is weggespoeld door de regen of het gezeur van Jan Mulder.

PS: ik heb hier (zoals jullie hebben gezien) wel mogelijkheden om foto´s te publiceren. Ik heb het verhaal uit Colmar nog voorzien van een foto.

Colmar

Vandaag ben ik aangekomen in Colmar. Dat zal mijn laatste dag in de Vogezen zijn. Vanaf donderdag heb ik een heel mooie tocht door het oostelijke deel van de Vogezen gemaakt en ik wil jullie toch graag daar van laten meegenieten.

Alsace

Eigenlijk heet het hier Alsace. Er wordt hier een dialect gesproken dat ze "Elsassisch" noemen. Het lijkt heel veel op Duits. De oudere mensen die het spreken verstaan je heel goed als je Duits spreekt, maar ze kunnen het niet spreken. Gelukkig versta ik omgekeerd hun dialect ook weer redelijk. Uiteindelijk komen we er met Frans altijd weer uit.De streek zelf lijkt heel veel op de plaatjes van Anton Pieck en de Efteling. Ieder stadje heeft wel een kerktoren of een toren boven een stadspoort, waar een ooievaarsnest (met ooievaar!!) op staat.

Struthof
Vrijdag 25 augustus ben ik langs een voormalig concentratiekamp uit de tweede oorlog gekomen. De Fransen noemen het Struthof en het ligt in de gemeente Natzwiller. Het is steeds weer indrukwekkend en angstaanjagend om te zien hoe mensen kunnen veranderen in niets ontziende slagers. Er zijn daar meer dan 22.000 mensen omgekomen door zeer slechte werkomstandigheden, honger, geen ziekenzorg, gaskamers en executies. Als je meer informatie over Struthof wilt lezen. Kijk dan hier.

Mont Saint Odile
Vrijdagavond en -nacht heb ik doorgebracht in een echt klooster. Past natuurlijk helemaal in een voetreis naar Rome. Helaas waren er bijna geen nonnetjes meer (er waren er nog vier over, maar ik heb er geen gezien). Maar de plek en de omgeving waren heel inspirerend. Het klooster is in de middeleeuwen gesticht door de beschermheilige van de Vogezen Sint Odilia op een ver vooruitstekende berg die inmiddels ook haar naam heeft gekregen.

Ze hebben op tijd het roer omgegooid en de oude zusterverblijven omgebouwd tot eenvoudige hotelkamers. De oude refter is een mooi restaurant waar je goede smaalvolle maaltijden kunt krijgen (a la carte of de “daghap”). De omgeving nodigt uit tot mooie wandelingen. Er is ruim gelegenheid tot bezinning, studie of recreatie. Kortom het kloosterkarakter is wel behouden gebleven, maar iedereen die de omgeving en de kloostersfeer waardeert kan terecht. Als je meer wilt weten klik dan hier. Het lijkt wel een gratis reklamespotje.

Adieu GR5
Ik heb de afgelopen twee weken de GR5 gevolgd op mijn route vanaf Thionville (eigenlijk Maastricht) naar Ribeauvillé, waar ik gisteren was. Vandaag heb ik mijn eigen route uitgestippeld naar Colmar. Intussen heb ik een haat-liefde verhouding opgebouwd met de GR5. Enerzijds brengt hij (of is het een zij?) je naar hele mooie en of interessante plekken, anderzijds maakt de GR5 soms slingers naar alle windrichtingen, waarbij je na twee uur lopen tot de conclusie komt dat je nog maar een paar kilometer echt bent opgeschoten. De GR5 is het product van een Frans poldermodel. Iedere gemeente die mee moest(?) werken eiste natuurlijk dat de route door de dorpskern ging zodat de lokale middenstand (die er niet meer is) er ook nog wat aan had. Een en ander is me bevestigd door een paar ambtenaren in het café (voor koffie!) die als (enige?) taak hadden de bewegwijzering van de GR5 te onderhouden. Ze waren natuurlijk ook benieuwd wat ik van de bewegwijzering vond. Ik heb (niet in hun bijzijn) een aantal keer de GR5 echt uitgescholden en ben eerlijk gezegd ook een paar keer afgeweken van de route. Tijdens (of beter gezegd dagelijks na) het lopen van de GR5 heb ik een boek gelezen van Stephen King “Harten in Atlantis” (met dank aan Stijn). Daarin wordt ook een haat/liefde verhouding uit de doeken gedaan die de hoofdpersoon heeft met schoppen vrouw tijdens het kaartspel “harten jagen” – bij ons in Brabant noemen ze dat spel “schoppen betten” (overigens waar wordt er nog gekaart tegenwoordig?). Datzelfde gevoel heb ik ook gehad t.o.v de GR5.

Café’s in Frankrijk
Voor mijn koffie ben ik onderweg aangewezen op een café. Maar net als in Nederland zijn ook deze in Frankrijk steeds meer opgedoekt. De enigen die het hoofd boven water houden hebben zich helemaal gericht op de gokverslaafden. Iedere nog bestaande kroeg - buiten de toeristische gebieden – hebben zich aan Loto, Francaise des Jeux of PMU overgeleverd. Trouwens toevallig (?) allemaal sponsors van (ploegen van) de Tour de France. Het is triest te zien hoe mannen en vrouwen( !) op een beduimeld papiertje achter hun Ricard DE winnende nummers zitten uit te rekenen. Iedere vijf minuten een nieuwe trekkingsronde met nieuwe kansen (voor de organisator). Op het scherm komt dan de tekst : "Dans cette localité on 13 juillet un prix de €12 .738".

Schirmeck

Donon 1008 m
Ben net tussen de buien door (er waren er niet veel) aangekomen in Schirmeck in de Vogezen. Vandaag heb ik voorlopig mijn eerste "top"ervaring gehad met de Donon (1008 m). Dat betekent veel stijgen ( 800 m)en afdalen (750 m). Mijn wandeluitrusting (met name de stokken van de hardloopclub) komen dan goed van pas.
De steen op de foto hiernaast heet "Pierre St. Quirin". Al in de middeleeuwen werden hier processies naar toe gehouden en knielden de deelnemers op het "bankje" van de steen. Als je inzoomt op de foto kun je misschien de tekst erbij lezen. De Donon is al heel lang een belangrijke berg. De Kelten hebben er gezeten en de Romijnen hebben er tempels op gebouwd. Bovenop heb je een gigantisch uitzicht zowel naar Frankrijk als naar Duitsland. Vanwege het regenweer toen ik daar was heb ik er geen foto's van gemaakt.

Vennetjes
De foto hiernaast heb ik gisterochtend gemaakt.
Het oosten van Lotharingen is bezaaid met mooie vennetjes (étangs). Gisterenmorgen met opgaande zon gaven die een mooi beeld. Die wil ik jullie niet onthouden. Ik vind de foto zelf erg geslaagd, maar ik ben dan ook een amateur (mischien denkt Michiel hier wel anders over).







Afstanden
De laatste dagen heb ik (door omstandigheden) grote afstanden gelopen. Met name gisteren heb ik mezelf overtroffen. Omdat het hotel in St. Quirtin dicht was moest ik nog even verder en heb ik uiteindelijk 42,5 km gelopen naar Abreschviller. Ook vandaag zat het weer behoorlijk mee en heb ik ondanks de hoogteverschillen 34 km gelopen. Als dat zo doorgaat ben ik veel eerder thuis dan gepland. Op zich is dat niet verkeerd, want ik mis Mieke best wel (het enige minpunt aan deze reis). Ik lig nu ca. 1,5 dag voor op mijn geplande schema.

Reacties
Ik heb van een heleboel van jullie reacties via email ontvangen. Ik zou wel willen, maar ik ik eenvoudig niet de (internet)tijd om iedereen persoonlijk te bedanken. Daarom bedank ik iedereen via deze weblog voor de hele leuke en enthousiaste reacties. Ik vind ze heel leuk dus wat mij betreft mogen jullie daar mee doorgaan. Ik kan me voorstellen dat jullie vragen hebben die voor iedereen interessanrt zijn. Je kunt ze stellen via email of via het commentaar hieronder dan zal ik ze een volgende keer via het commentaar beantwoorden.

Amance

Overnachten (deel 2)
Vandaag ben ik aangekomen in Brin sur Seille (midden in Lotharingen). Volgens mijn documentatie moest er een gite d'etappe zijn. Het adres heb ik ook gevonden, maar de mevr. was zelf op vakantie. Bus stopt er niet dus dan maar liften naar een plaatsje waar - volgens de behulpzame dorpsgenoten - wel een hotelletje is (Champenoux). Ook dit hotelletje was gesloten wegens vakantie. Waarom nemen die franse logies-faciliteiten nou vakantie tijdens het hoogseizoen?

Ik ging naar de bushalte (met de bus naar Nancy, 10 km verder) en werd prompt aangeschoten door een oud vrouwtje. De bus kwam pas over twee uur en ze nodigde me uit om bij haar in de tuin te wachten. Ik kreeg eten en drinken en raakten al snel aan de praat ( zo goed als dat gaat in mijn steenkolen frans).
Ik kreeg haar hele persoonlijke verhaal te horen. Ze was blij dat ze weer eens met iemand kon praten. Ze vroeg me of ik voor haar in Rome een goed woordje in de St.Pieter wilde doen.

Uiteindelijke regelde ze voor mij dat een nog hele jonge vriend van haar mij kwam ophalen en afzetten bij een gites in een ander dorp. Ook deze bleek gesloten, waarop de vriend mij uitnodigde om bij hem en zijn vriendin te overnachten. Ik werd - in mijn ogen - vorstelijk onthaald. Met de lokale specialiteit Quiche Lorraine, een heerlijk kaasplankje en tot slot zelf gemaakte "tarte mirabelles".
In zijn vrije tijd schildert hij. Hij probeert het wel te professionaliseren Als je zijn website wil zien klik dan hier.
Bij hem zit ik nu achter zijn PC deze weblog te schrijven, terwijl hij vanavond met zijn schilderijen op Place Stanislav (mooi plein!!!) in Nancy staat.
Morgen zet hij me weer af in Brin sur Seille. Waar vind je in deze tijd nog zo'n gastvrijheid? (dit klinkt wel heel bezadigd)

Vriendelijke mensen
Zoals ook uit bovenstaand verhaal blijkt zijn het hier - zeker in de kleine plaatsjes - heel vriendelijke mensen. Het doet me erg een de Engelsen denken. Ze groeten je en als je even stilstaat en onderzoekend om je heenkijkt heb je binnen enkele minuten iemand naast je die vraagt of hij/zij je kan helpen. Dat ben ik van de meer zuidelijk gelegen delen van Frankrijk niet gewend. Verder zal ook wel een rol spelen dat een reiziger alleen eerder hulp krijgt dan een stel of een groep.

Het weer
Er zijn meer mensen die denken dat ik afgelopen week zowat verdronken ben in de vele regen die hier gevallen is. Maar ik heb erg veel geluk gehad. Tot donderdag heb ik geen regen gehad. Dat wil zeggen er vielen wel buien maar alleen op plaatsen waar ik net weg was of nog moest komen. Ook 's nachts heeft het wel geregend. Toen ik donderdag mijn hotelletje (toen was er wel een) binnenstapte, begon het na 1 minuut gigantisch te onweren. Daarna heeft het tot de volgende dag 8 uur aan een stuk door flink geregend. Ik ben die dag om 7:00 uur in mijn poncho vertrokken en kon die na een uur dus weer uitrekken. Vanaf dat moment heb ik alleen maar mooi weer gehad: ca 20 °C, zonnetje, wolkjes en geen regen. Dus mij hoor je niet klagen over het weer.